Into The Great Wide Open 2026 zit er weer op. De zestiende editie van het Vlielandse festival zat vol met verrassende optredens, idyllische podia en fascinerende kunst. Dit zijn onze twaalf hoogtepunten van vier dagen lang Into The Great Wide Open.
1. Brighde Chambeul
Wie denkt dat de doedelzak slechts een grappig gimmick-instrument is, komt bedrogen uit tijdens de show van Brighde Chambeul. Dat is bij aankomst bij de prachtige Vuurboetsduin stage al te merken aan de onheilspellende elektronica die over de weide schalt. Als Chambeul vervolgens, vijftien minuten later dan gepland, de stage opkomt, wordt het muisstil. Voor een volledig gevulde Vuurboetsduin maakt de multi-instrumentalist drie kwartier lang een sferische soundscape met haar eigen zangstem, de Schotse doedelzak, een synthesizer en een kickdrum. Hierbij klinkt haar muziek als de eigentijdse soundtrack van een historisch epos. Een beetje zoals bij The Odyssey van Ludwig Göransson. De lange, duistere tonen van de Scottish Smallpipe transporteren ons naar de berglandschappen waarin zo’n duizend jaar geleden de kruistochten plaatsvonden.
Dat de muzikante tijdens haar optreden alle instrumenten zelf bespeelt, maakt het geheel extra spectaculair. Het ene nummer bedient ze met haar voeten een kickdrum, het volgende moment pakt ze de microfoon erbij of draait ze aan de knoppen van haar synthesizer.
Tegen het einde van de set krikt Chambeul het tempo op met zware drums en trance synths. In combinatie met de steeds snellere, cirkelende tonen van de doedelzak is haar muziek nu haast dansbaar. Zelfs met het hogere tempo behoudt de muzikante echter de duistere, verlaten atmosfeer van eerder in de set. Zo bewijst Brighde Chambeul op ITGWO 2026 dat de doedelzak meer is dan de soundtrack van Monthy Python and the Holy Grail. Christopher Nolan, huur deze vrouw in voor uw volgende verfilming van een historisch epos!
2. Madra Salach
Op vrijdagavond geeft de Ierse folkband Madra Salach het ITGWO-publiek een geschiedenisles internationale protestmuziek. Daarbij laten ze in eerste instantie hun eigen materiaal achterwege. Dat is ook niet zo gek, want de band heeft maar één officiële EP op spotify. Covers van ‘Turkish Song Of The Damned’ van The Pogues en het wereldberoemde ‘In The Aeroplane Over The Sea’ van Neutral Milk Hotel vullen het eerste half uur van de set. Het zijn stuk voor stuk mooie, experimentele folkliedjes, explosief uitgevoerd door een strakke band met vocals van een ietwat beschonken Paul Banks.
Tussen de nummers door vertelt Banks ons over de betekenis die de orginele tracks voor hem en zijn band hebben. Songs over Ierse mijnwerkers in Londen en verdwaalde schippers geven de groep inspiratie voor hun eigen werk. Dat eigen werk staat centraal in de tweede helft van het optreden. Nadat Paul Banks is bijgekomen van de slappe lach door enkele crowdsurfers die de Midnight Sun-pose doen, zet de band ‘Cranes’ in (niet op Spotify!). Hierna komen onder andere ‘Blue and Gold’ en I Was Just A Boy’ van de debuut EP langs. De duistere, dreunende tracks van Madra Salach sluiten naadloos aan op de covers van eerder in de set. Op die manier geeft de Ierse band zichzelf op ITGWO 2026 een plek in de internationale folk geschiedenis.
3. Wakker worden met de jazz van Xmunashe
Into The Great Wide Open is een fijn festival. Extra fijn, omdat de programmeurs de muziek over de hele dag hebben uitgesmeerd. Waar je op veel grote festivals vaak tot 16:00 moet wachten op de eerste band uit je blokkenschema, valt er op het Vlielandse festival in het begin van de middag muzikaal al veel te beleven. Zo kun je tijdens het weekend genieten van prettige optredens van The Hobknobs, Lucky Fonz III en Momoko Gill. Het absolute kroonjuweel van het late ochtend/begin van de middag-programma is echter de volledig geïmproviseerde show van jazz artiest xmunashe.
Om 11:30 begint de Botswaans-Australische artiest met zijn driekoppige band aan een drie kwartier lange jamsessie. Deze varieert van soul waar je lekker op mee kan wiegen tot extreem dansbare jazz. Xmunashe (echte naam: Munashe Mutambiranwa) zingt en jamt mee op zijn keyboard in het eerste deel van het optreden. Na iets meer dan een kwartier komt de zanger achter zijn instrument vandaan. Dan pakt hij een drumstick en helpt hij zijn bandlid een handje met de percussie.Vervolgens mondt het optreden in het laatste kwartier uit in complete, dansbare chaos. Met galmende spoken word samples, techno synths en dance beats krijgt Xmunashe iedereen aan het dansen bij de IJsbaan. Een prestatie, zeker op de eerste brakke ochtend van Into The Great Wide Open 2026.
4. Charlotte Adigéry & Bolis Pupul
“Thank you for this opportunity!” met die gezongen woorden beginnen Charlotte Adigéry en Bolis Pupul hun optreden op het Sportveld op vrijdagavond. De twee zijn zichtbaar dankbaar hier te staan, conform de tekst van het openingsnummer (overigens de laatste track van hun debuut LP Topical Dancer). Het is het startschot van een opzwepend optreden vol vrolijke beats en lachwekkende teksten met scherpe randjes.
Een uur lang vuren Adigéry en Pupul talloze nieuwe tracks op het enthousiaste publiek af. Deze combineren de twee met de grootste hits van hun debuut. De highlight van de set is een gespeeld telefoongesprek van vijf minuten tussen de twee muzikanten. Bolis Pupul speelt de matcha drinkende “organic freak” Ruben. Deze belt met zijn vriendin Grace, gespeeld door Charlotte Adigéry. Tijdens het gesprek passeren onderwerpen als sterrenbeelden, bindingsangst en attachment styles de revue. Door deze typetjes na te doen maken de twee muzikanten verschillende moderne stereotypen belachelijk. Een perfecte aanvulling op een set vol boodschappen over vreemdelingenhaat, migratie en moderne wereldproblematiek, verpakt in dansbare elektrobeats.
5. IJSLAND bewijst zichzelf opnieuw
“Vliebiza, ZIJN JULLIE READY?” vraagt Abel aan de crowd na opener ‘HETE TAKE’. Het is het begin van een knaller van een set, waarbij Sef, Faisal en Abel het publiek constant ophypen. Met hun activistische, experimentele hiphop zet IJSLAND de uitpuilende mainstage een uur lang volledig naar hun hand op vrijdagavond. Links, rechts, noordoost, zuidwest: waar je ook kijkt zijn er moshpits op het Sportveld. Aan de randen van het podium staan mensen bij te komen van het moordende tempo van de set, sommigen met een bloedneus.
Nummers als ‘2 schorpioenen’, ‘DON’T BELIEVE DE KRANT’ en ‘VIVIENNE’ komen goed uit de verf tijdens het optreden van de mannen. Bij deze laatste merkt ook Abel de knaldrang van het publiek: de zanger moet zijn best doen om de pit open te houden voor de drop van de track. In de laatste momenten van de show gaat het hele veld nog één keer los op afsluiter ‘TIJDSGEEST’. Als een kudde dieren beweegt het publiek van voor naar achteren op de lyrics van het inmiddels iconische festival anthem. Zo leiden de drie herders van IJSLAND ons de tweede nacht van ITGWO 2026 in.
6. De kunstroute van ITGWO 2026
Op Into The Great Wide Open draait het niet alleen om live muziek. Kunst speelt ook een grote rol op het Vlielandse festival. Zo vinden we dit jaar in museum Tromp’s Huys de resultaten van de residentie van vijf kunstenaars van Standplaats Vlieland. De vijf werken geven elk op hun eigen manier een deel van de Vlielandse cultuur weer.
Op het festivalterrein zelf staat dit jaar de kunstroute uitgestippeld. Tussen de verschillende stages door wandel je langs negen installaties van verscheidene kunstenaars. Van een honderdtal zelfbedienende drums tot een planetarium dat de banen van satellieten weergeeft: alle werken geven de dialoog tussen mens, natuur en technologie weer. De WAN/ORDE van het leven op aarde wordt perfect gevangen in deze werken.
7. Dressed Like Boys
Om stipt 14:00 begint op zaterdag de show van Dressed Like Boys op de Open Plek. De lichtgrijze wolken pakken zich samen boven de stage, wanneer zanger Jelle Denturck samen met zijn vierkoppige band het podium betreedt. Als de Ingelmunsterse muzikant achter zijn piano zit, klinken de zachte tonen van opener ‘Nando’ over de houten vlonders. Het nummer begint klein en intiem, maar in een krappe vier minuten verandert deze in een grootse 70s ballade, compleet met drums als van Hunky Dory van David Bowie en de epische piano van Elton John. Zo neemt Dressed Like Boys ons op Into The Great Wide Open 2026 mee op een muzikale tijdreis.
Achter deze jaren zeventig nostalgie trip schuilt echter ook een serieuze geschiedenisles over internationaal queer activisme. Zo begint Denturck het tedere ‘Jaouad’ live met een introductie over de Belgische dragqueen en kunstenaar Jaouad Allal. Vervolgens gaan er tijdens het prachtige ‘Lies’ vertwijfeld wat handjes in de lucht. Afsluiter ‘Stonewall Riots Forever’ vormt het activistische einde van de set. Gepassioneerd vertelt Denturck over de Stonewall Riots in het New York van de jaren zestig en het ontstaan van de internationale Pride. Aan het einde van zijn praatje geeft Denturck nog één keer alles op de piano, bijgestaan door strijkers en synths. Zo viert Dressed Like Boys op Into The Great Wide Open 2026 80 jaar aan queer activisme.
8. Vlieland als idyllische sfeermaker
Into The Great Wide Open is een idyllisch festival, ook op de zestiende editie. De UNESCO natuur op Vlieland zorgt voor de nodige gedenkwaardige momenten. Zo is de wandeltocht naar de Vuurboetsduin stage voor de show van Brighde Chambeul minstens net zo mooi als het optreden zelf. Vroege vogels kunnen ‘s ochtends op weg naar het festivalterrein genieten van de geluiden van een ruisende Noordzee. Nergens is de natuur echter zo mooi als op de Open Plek. Dit idyllische stukje van het terrein kleurt ‘s avonds diep oranje bij zonsondergang. Het licht van de ondergaande zon filtert prachtig door de hoge dennenbomen heen. Op Into The Great Wide Open leef je vier dagen in en met de natuur, van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat. Dit maakt het festival tot een absoluut bucketlist item. Want waar anders zorgt de natuur in deze mate voor een idyllische sfeer?
9. Jacob Alon
Het zit bepaalt niet mee voor folk artiest Jacob Alon op Into The Great Wide Open 2026. Allereerst staat de zanger zaterdagavond ziek op het podium. Daar komt nog bij dat de soundcheck van punkband FuckFuckFuck door de zachtaardige folkliedjes van de singer-songwriter heen dreunt.Tot overmaat van ramp krijgt Alon ook nog eens zijn gitaar niet goed gestemd. Het optreden van de Schotse folkzanger lijkt gedoemd.
Ondanks de vele tegenslagen weet Jacob Alon zich door de sleur te trekken. Voor een enorm dankbaar publiek haalt de zanger alles uit zijn vocale register op nummers als ‘Of Amber’ en ‘Like A Fairy’. De hoge falsetto van Alon, in combinatie met de zachte piano melodieën en tokkelende gitaar geven het optreden een etherische sfeer. Net als de singer-songwriter droomt het publiek weg tijdens de show. Alle aanwezigen gaan ‘s avonds op de Open Plek volledig op in de muzikale wereld van Jacob Alon. Een wereld waar queerness tot uiting komt in nummers over identiteit, seksuele vrijheid en poppers.
10. Model/Actriz
Een opgevangen gesprek vooraan bij Model/Actriz:
“Waar gaan we naar kijken?”
“Herrie!”
“Nee, noise, HEEL VEEL NOISE”
En ja hoor: zodra frontman Cole Haden met zijn band het podium van de Open Plek betreedt, schalt er keiharde, industriële noise door de speakers. De zanger, gekleed in een zwarte leren jas met rok en hoge hakken, vraagt na opener “Vespers’’ wie in de crowd zijn band nog nooit heeft gezien. Als slechts een handjevol mensen hun handen opsteekt, kijkt Haden haast verbaasd naar de overvolle Open Plek. Dan herpakt hij zich en roept dat ze dan maar alles moeten geven voor die tien mensen.
Wat volgt is een uur vol extatische noise, moshpits, zenuwachtige beats en de explosieve energie van frontman Cole Haden. Wanneer deze, tijdens één van zijn vele uitstapjes het publiek in, teruggebracht wordt op de schouders van enkele toeschouwers, komt zijn ware diva naar boven. Er is na 23:00 niemand die niet volledig nat het terrein verlaat, of dat nou door het optreden komt of door de aanhoudende regen. Een echte opkikker na een zaterdagavond vol zachtaardige folk en chille soul.
11. The Whitest Boy Alive
Iets voor elven stroomt het zaterdagavond vol op het Sportveld voor The Whitest Boy Alive, ondanks de regen. Wie vooraan staat, kan de bandleden al zien in de backstage. Daar staan ze alle vier te dansen op de DJ set van Indie Gloria. Precies om 23:00 komen Erlend Øye en co het podium op. Een uur lang spelen zij een set die varieert tussen funk, elektro en dance.
Tijdens de show straalt er enthousiasme af van zowel de band als het publiek. Nummers als “Time Bomb” en “Keep A Secret” worden luidkeels meegezongen. Bij het funky outro van “Fireworks” krijgt toetsenist Daniel Nentwig de spotlight. Deze kantelt zijn synth naar het publiek toe voor een keyboard solo. Vervolgens pakt hij zijn instrument bij de toetsen vast en bespeelt hij deze als een gitaar. Hierna doet zanger Erlend Øye wat lossige danspasjes tijdens het downtempo “Figures”.
Tegen het einde van de show kondigt de zanger aan dat de The Whitest Boy Alive “out of battery” is. Net als een telefoon die meerdere uren doet met zijn laatste procenten, geven band en publiek vervolgens alles tijdens de laatste twee nummers. Op het knallende, synthy ‘Courage’ begint een grote moshpit. Deze mondt hierna uit in een chaotische circle pit bij afsluiter ‘Show Me Love’, opgedragen aan de pas overleden koning van Noorwegen. Zo eindigt de set van The Whitest Boy Alive in een dansbaar moment dat iedereen de regen even doet vergeten.
12. Angine de Poitrine
Die driehoek van Angine de Poitrine, wat betekent die eigenlijk? Klap mee? Ga dansen? Open de pit? Niemand zal het ooit weten. Eén ding valt echter wel op te maken uit het gebrabbel van de Polkadot aliens: iedereen mag volledig losgaan.
En losgaan, dat doet het publiek. Een uur lang verandert het Sportveld in een zee van circle pits en crowdsurfers. Tussen de tracks door geniet de hele weide van de grappige streken die Khn en Klek de Poitrine bij elkaar en bij het publiek uithalen. Het ene moment laat Klek het Sportveld het opstarten van een motor na doen, het andere moment zwaait hij zijn lange neus heen en weer tijdens een drumsolo. Middenin de set haalt de drummer een fles drinkwater met een lang rietje tevoorschijn. Als hij deze aan zijn collega geeft, klemt deze zijn dubbelnek gitaar tussen zijn benen, om vervolgens op één been staand uit de fles te drinken. Dit alles speelt zich af tegen de achtergrond van muziek die voortdendert als een trein. Stilstaan blijkt onmogelijk tijdens de show van Angine De Poitrine.
Into The Great Wide Open 2026
