De Australische band die bezig is met haar Deadbeat-tour zal komende zomer niet te zien zijn op de festivals. Degenen die een kaartje wisten te bemachtigen voor Tame Impala in de Ziggo Dome worden overrompeld door een audiovisueel spektakel.
“Wist je dat Tame Impala eigenlijk maar één persoon is?”, is een zin die je een alternatieve muziekfanaat vast wel (meer dan) eens hebt horen zeggen. Zó alternatief is Tame Impala inmiddels niet meer mogen we wel stellen met op de dag zelf nog bijna 20.000 mensen die een kaartje zoeken op Ticketswap. Wie goed is in wiskunde rekent snel uit dat dat nóg een uitverkochte Ziggo Dome is. Zij die bij de Nederlandse passage van de Deadbeat-tour waren konden hun hart ophalen. Iedereen komt aan z’n trekken in de muzikale speeltuin van Kevin Parker.
Lasers, lasers en nog eens lasers
Het voorprogramma van Parijs een dag eerder, niemand minder dan Justice, ontbreekt op maandagavond in Amsterdam. Maar nadat het publiek wat is opgewarmd door RIP Magic en imposant stil is tijdens de Nationale Dodenherdenking, is het om kwart voor negen dan zo ver. Tijdens de met modulaire synthesizers verder aangeklede opener ‘Apocalypse Dreams’ worden de zintuigen voor het eerst geprikkeld als er zorgvuldig opgebouwd wordt naar een climax. De band zal zich hebben afgevraagd hoeveel lasers er eigenlijk passen in de Ziggo Dome en dan het dubbele hebben besteld bij de productie. Tame Impala staat al jaren bekend om het brengen van een audiovisuele trip.
Tijdens ‘Loser’ van het nieuwe album Deadbeat zijn een 12-snarige akoestische gitaar, twee elektrische gitaren en een basgitaar op het podium bezig om de gelaagdheid van het nummer live te kunnen brengen. Met een cameraman die zich vrij over het podium beweegt zien we op de schermen eens Kevin Parker voor die zee van mensen staan en een paar seconden later zitten we bijna op schoot bij de drummer. Dit camerawerk, ook toegepast door acts als Nine Inch Nails en RÜFÜS DU SOL, weet toch een intieme sfeer in zo’n grote zaal te creëren.
De ongemakkelijkheid ontgroeid
Kevin Parker is op het podium allang niet meer de introverte frontman die aan zijn gitaar jengelt en elke vorm van oogcontact vermijdt. De lange haren zijn afgelopen jaar ingeruild voor een kort kapsel en als we hem moeten geloven in zijn nieuwste hit ‘Dracula’, heeft hij ondertussen het charisma van fucking Pablo Escobar. Wie had dat vijftien jaar terug durven dromen hoe hij een cd op de voorste rijen signeert terwijl hij nonchalant ‘Afterthought’ verder zingt en tegelijkertijd oogcontact houdt met de camera. Zelfs het in beeld brengen van een toiletbezoek schuwt de Australiër niet, waarna hij zich door de gang van de concertzaal naar het tweede podium haast.
De ongemakkelijkheid komt alleen even bovendrijven als de zanger iemand op de voorste rijen ná het nummer ‘Elephant’ pas ziet met een bordje of deze fan het nummer mee mag spelen. “Dit lied is een stuk moeilijker op de gitaar dan je denkt. Onze gitarist laat het er makkelijk uitzien maar dat is het niet. Weet je eigenlijk wel de gitaarstemming van dit lied?”, uiteraard weet de fan dat. Van de groten der aarde is de gitaartablatuur zo gevonden.
Techno Impala in je huiskamer
Op het tweede podium krijgen we een inkijkje in hoe we ons een dag in de studio met Kevin Parker moeten voorstellen. We zien synthesizers en drummachines op de vloer, knus omringd met warme lampen en een tapijt waarop de studiofreak inmiddels is gaan liggen. Toegegeven, het eentonige ‘Ethereal Connection’ en ‘No Reply’ horen niet bij het beste wat de man heeft gemaakt, maar het toont de veelzijdigheid van de muzikale duizendpoot. En wat wil je ook als het volgende nummer exact is waar iedereen op zit te wachten. De euforie die ‘Let It Happen’ teweeg brengt is na tien jaar nog altijd ongekend. Catharsis van de bovenste plank.
Wat volgt is een blok met oudere nummers, onder andere van magnum opus Currents. Een album zo goed, dat zelfs het vandaag gebrachte ‘List of People (to Try and Forget About)’ een b-kantje was dat het album niet heeft gehaald. Tijdens ‘Expectations’ mag de frontman nog eens alle effecten op zijn pedalboard indrukken, soms afwisselend en soms alles door elkaar. Het overwegend jonge publiek reageert uitzinnig op classics als ‘Feels Like We Only Go Backwards’. Treffender kan de songtitel niet wanneer een meisje in het publiek de eerste 20 seconden het nummer filmt met Snapchat, en de volgende 20 seconden met haar analoge camera.
Dansmarathon
We zijn al bijna twee uur onderweg als de encore van deze dansmarathon nog moet volgen. Het verslavende pianodeuntje, de pompende beats en de hypnotiserende bas begeleiden de zanger, zittend op de rand van het podium en de mensen op de eerste ring aankijkend, tijdens ‘My Old Ways’. De lampen tonen nog maar eens alle kleuren van de regenboog tijdens grootste hit ‘The Less I Know The Better’. De laatste restjes energie wordt er uitgeperst op afsluiter ‘End of Summer’, waarna iedereen tevreden naar huis gaat. De zomer moet nog beginnen, maar laten we één ding afspreken Kevin. Doen jij en je band het volgende zomer nog eens over op de festivals?
