Op de zaterdag van Noorderslag 2026 laat de Nederlandse muziekwereld zich traditiegetrouw van haar beste kant zien. In de Oosterpoort in Groningen spelen opkomende artiesten zich in de kijker van het festivalpubliek, aangevuld met een handjevol ervaren acts. Dit is onze top 10.
Eurosonic Noorderslag 2026 bestaat zoals altijd uit 2 delen. Woensdag tot en met vrijdag strijken de meest veelbelovende Europese artiesten neer in Groningen. Zaterdag is het de beurt aan de vaderlandse acts en wordt ook de Popprijs uitgereikt.
10. Def
Wie Def op Noorderslag voor het eerst ziet spelen, kan waarschijnlijk moeilijk geloven dat hij pas 21 jaar oud is. In korte tijd heeft hij als artiest een unieke sound en identiteit ontwikkeld: hiphop en R&B met een nostalgisch sausje. Als kind werden de muzikale invloeden er met de paplepel in gegoten door zijn vader, en dat hoor je nu goed terug in zijn eigen, ‘vintage’ nummers.
De Horinees is daarnaast duidelijk erg comfortabel op het podium en speelt zijn muziek met een zelfverzekerde grijns op zijn gezicht. Wanneer er na een paar liedjes een technisch mankement ontstaat, maakt hij met gemak even rustig een praatje met het publiek als overbrugging. De charme en likeability druipen van hem af en druppelen zo in zijn glas rode wijn. Met deze gouden combinatie van persoonlijkheid en muziek weet Def een warme, knusse sfeer te creëren in de foyer van de Oosterpoort.
Toch mist er op Noorderslag nog net een beetje oompf om het helemaal over de streep te trekken. Het energieniveau ligt soms nog wat laag. Enerzijds op het gebied van podiumpresentatie, anderzijds op muzikaal vlak. De nummers worden qua instrumentatie namelijk volledig door zijn liveband gespeeld. Hoewel dit natuurlijk een respectabele keuze is, vallen sommige van de stijlvolle nuances die op plaat te horen zijn weg in de mix en lijken de liedjes opeens veel op elkaar. Als Def hier voor zijn liveshows iets meer balans in weet te vinden, ligt de wereld aan zijn voeten.
9. Naga Kirana
Naga Kirana is een melting pot van leden van verschillende gevestigde Nederlandse acts met een voorliefde voor wereldse klanken. Het grappige is dat je in dat mengelmoesje precies kunt terughoren welke ingrediënten de individuele bandleden uit hun oorspronkelijke muziekgezelschap hebben meegenomen. De strakke beats van Kees Schaper (The Kik), de moddervette bastonen van Jasper Verhulst (Altin Gün), de dromerige analoge synths van Marnix Wilmink (Don Melody Club ) en het plucky gitaarspel van Rouzy Portier (Nusantara Beat) schetsen het mistige, sprookjesachtige landschap waar zangeres van Inda Duran haar mantra’s laat echoën.
Samen levert het een soort 8-bit, ambient elektro op die tegelijkertijd sfeervol, dramatisch, maar bovenal dansbaar is. De Indonesische teksten klinken verhalend en inspirerend, alsof er iets heel urgents verteld wordt, terwijl ze in werkelijkheid over dumplings en roze auto’s gaan. Het is een soort eigenzinnigheid en luchtige onverschilligheid die goed laat zien dat dit een passieproject is: ‘we doen het voor de leuk, zoals wij dat graag willen’. En dat is precies wat het op Noorderslag zo solide maakt.
8. De Nachtwacht
Het was nogal een muzikale one-eighty die Venlonaar Jiri Taihuttu in 2024 maakte: de voormalig frontman van het hiphopcollectief ANBU Gang verruilde de progressieve beats en rhymes voor nostalgische softrock. Met zijn nieuwste incarnatie ‘De Nachtwacht’ maakt hij gelikte, catchy songs die uitermate geschikt zijn voor op het bovendek van een cruiseschip of op de dansvloer van een chique trouwerij.
Taihuttu is pas net de dertig gepasseerd, maar brengt een karrevracht aan muzikaliteit en ervaring met zich mee. Het zorgt voor een gelaagdheid die doet denken aan Steely Dan of Young Gun Silver Fox: het geeft diepte aan feel-good nummers als ‘Ecstasy’ en ‘Huis van Zwart en Rood’. Het is jammer dat die finesse niet helemaal overkomt door de matige akoestiek in de foyer, maar we durven toch te stellen: zet het op een groot podium en deze band swingt geheid de pan uit.
7. plonki
Indierockbands met een geluid à la Big Thief zijn in de mode, maar Plonki is bepaald geen fast fashion aftreksel. Pleun Stork kiest als geestelijk moeder voor een duidelijke stijlrichting waarbij tegenstellingen een grote rol spelen. De ene keer is het klein en ingetogen, de andere keer groots en bombastisch. Zo wordt het een uitgebalanceerde set die blijft boeien, mede dankzij de strakke omlijsting van haar liveband.
Met name de dynamiek met gitarist Anthony Koenn (die overigens zelf ook een erg prettige stem heeft) valt in positieve zin op: hij voegt wat luchtigheid toe aan het geheel en haalt bij elke dubbele gitaarpartij het beste in Stork naar boven. plonki is een act met internationale allure (al schemert het nationale steenkolenaccent af en toe nog een beetje door). Volgend jaar BKS en daarna Primavera?
6. Antoon
Antoon begeeft zich momenteel op een interessante tweesprong in zijn carrière. Hoewel de diepgang in zijn teksten soms nog ver te zoeken is, is hij ondertussen wel een van de hardste popproducers van het moment. Dat laat hij goed zien op zijn nieuwe werk, waarmee hij duidelijk een andere weg in wil slaan. Zo nodigt hij meer credible namen als Ray Fuego, Sef en Mula B uit op zijn nieuwe langspeler en hoor je sterke invloeden terug van mentor Big2 en zijn compagnon Willem.
Waar Antoon met die nieuwe plaat op Noorderslag hernieuwde potentie laat zien, zit het probleem ‘m soms nog in het oude, plattere werk waar hij z’n succes aan te danken heeft. De rapper lijkt zich hiervan bewust en probeert die oudere tracks als ‘Beetje Van Mij’ en ‘Hyperventilatie’ op Noorderslag iets meer body te geven met samples van Travis Scott, Fred again.., Swedish House Mafia en Florence + The Machine. Dit doet hij slim; hiermee waait er een frisse wind door zijn set. Als hij de huidige lijn doorzet, kan het niet lang meer duren totdat ook het kritische publiek Antoon omarmt en we hem in de nabije toekomst op een mooie spot in de Alpha op Lowlands terugzien.
5. MICHA
De Kleine Zaal van de Oosterpoort puilt uit voor singer-songwriter Micha. Hij heeft een mooi doorbreekjaar achter de rug, met de titel ‘3FM Talent’ en twee ‘NPO Radio 2 Top Songs’ op zijn naam. Nu mag hij eens laten zien wat hij écht in zijn mars heeft. En dat is een fundament waar je een behoorlijk kasteel op kunt bouwen. De muzikale kunde druipt van zijn voorhoofd af; MICHA is een talent met een bijzonder internationaal stemgeluid.
De songwriting mag hier en daar misschien wel nog wat meer uitgesproken en gedurfd, maar met zijn zang blijft de rasmuzikant al moeiteloos boeien. Met ballad ‘Drunk’ (een ode aan zijn liefje Isabel van Gelder, die ook op Noorderslag speelde), krijgt de Zwollenaar halverwege de set zelfs als een van de weinigen het publiek op het festival stil. Het moet heel gek lopen willen we MICHA de komende jaren niet terugzien op de grote Nederlandse podia.
4. Gotu Jim
Aan Gotu Jim de zware taak om aan het eind van de dag de laatste druppels energie uit deze menigte uitgeputte muzieknerds te trekken. Hij blijkt de perfecte boeking op het perfecte moment, want de kleine zaal verandert ineens in een Randstedelijke club die uit z’n voegen barst. Gepijnigde voeten gaan op de banken, de laatste lege bierglazen gaan de lucht in en lieflijke moshpits worden gevormd.
We zagen eerder op de avond YouTube-ster Jesse Hoefnagels, die duidelijk door Jim geïnspireerd is. Dat stelt goed bloot hoe volwassen de act Gotu Jim inmiddels geworden is. Terwijl de sympathieke rapper noten weet te kraken op de voorgrond, zijn drie bandleden op de achtergrond druk in de weer met synthesizers en drumcomputers om zijn al uitstekende partytracks nóg meer te laten vlammen. En iedere keer is het weer raak. Er wordt hier en daar zelfs voorzichtig om een encore gevraagd. Maar: de Knarie laat ook dit jaar niet op zich wachten. Na nog één laatste euforische storm op ‘Misschien (Kwijt)’, druppelen de laatste festivalgangers voldaan richting de afsaus. Die zal weliswaar nooit zo lekker gaan als die van zojuist. We gunnen iedereen een afterparty in het gezelschap van Gotu Jim. Kom maar door dus met die afsluitende festivalslots.
3. Rijck
Vanaf de eerste seconde van zijn show zet Rijck gelijk hoog in. Met dramatische filmtrailermuziek op de achtergrond horen we een betoog van Ronnie Flex die claimt dat de Rotterdamse rapper the next big thing is. Aan de nieuwkomer vervolgens de taak om in het komende halfuur de inmiddels torenhoge verwachtingen waar te maken. Dit lukt hem aardig goed. Het valt meteen op hoe sterk de “kakker uit de getto” op technisch vlak is. Met vrijwel geen bandje om op terug te hoeven vallen, rapt Rijck zijn bars zowel met vurige energie als met opperste controle. Hij rapt gerust minutenlang door zonder buiten adem te raken en blijft ondertussen altijd goed verstaanbaar. Een skill die collega’s met veel meer vlieguren op hun cv soms minder goed onder de knie hebben.
Met de hitpotentie zit het ook wel goed. Al boort Rijck op inhoudelijk vak met zijn lyrics misschien geen nieuwe markten aan, zijn de flows strak, de woordspelingen grappig en de refreinen catchy. De gebruikte samples, zoals ‘Rude Boy’ van Rihanna en ‘Just Dance’ van Lady Gaga, voelen soms wat gekunsteld en gimmicky. Eigenlijk onnodig dus, zeker aangezien de beats verder al sterk genoeg zijn om in de club terug te horen.
Eigenlijk het enige wat aan het begin van de set nog ontbreekt, is het charisma en de connectie met het publiek. Zijn eerste verzoek aan het publiek om te gaan springen krijgt dan ook geen gehoor. Maar dan doet de Rotterdammer halverwege de show zijn zonnebril af en pakt hij een moment om zijn dankbaarheid uit te spreken. Voor het vertrouwen van zijn fans en voor deze kans op Noorderslag. Om dit te vieren deelt hij vervolgens geen merchandise uit, maar: gesigneerde chocoladerepen. Met dit aandoenlijke moment wint Rijck naast de bewondering van het publiek nu ook hun hart. Zijn volgende verzoek om te springen wordt trouw ingewilligd.
2. Fellatio
Wat is ‘post-penis kraut pop disco punk’ vroeg je? We hadden op basis van die omschrijving ook werkelijk geen idee wat we konden verwachten van dit Rotterdams ensemble, maar het blijkt funky, punky, spunky en vooral retestrak.
Frontman Abel van der Heiden is al even lastig onder woorden te brengen. Hij draagt een gekkig hoedje en beweegt als een T-Rex die in Jurassic Parc is losgelaten. Bij elk nummer gaan de knoopjes van zijn blouse verder open totdat hij halverwege het optreden in zijn blote bast staat te schreeuwen. Regelmatig maakt hij een rondje door het publiek, telkens met zijn blik strak op zijn toehoorders gericht, alsof hij balanceert tussen een huilbui, een woedeuitbarsting en een paniekaanval. De band heeft qua algehele podiumpresentatie wel wat weg van Snapped Ankles.
Waar het publiek in de eerste helft van de set nog een beetje beduusd is door het rariteitenkabinet dat zich hier voltrekt, schiet aan het eind van het half uur alle opgekropte frustratie als een kurk van een champagnefles. Er wordt zelfs wild gemosht. En dat op Noorderslag! Wanneer na het slotakkoord de kruitdampen zijn opgetrokken, klinkt er een zucht van bevrediging om ons heen: “Dit is de ontdekking van het weekend!”
1. Alice Olsthoorn
Vlak voor aanvang van haar afsluitende set in de kelder staat Alice Olsthoorn met de handen in het haar over haar laptop gebogen. Het loopt op technisch vlak even niet als gehoopt. Gelukkig wordt het na een paar minuten opgelost. Maar: geen tijd meer om de bühne af te gaan voor de geplande dramatische entree. In plaats daarvan stapt ze naar een onbelicht hoekje van het podium terwijl ze zich nog even fatsoeneert en de muziek aanzwelt: “Ik ben nu eigenlijk backstage, doe even alsof.”
Met deze vertederende ijsbreker weet Olsthoorn nog voor ze een noot gezongen heeft het publiek al aan zich te binden. Eenmaal begonnen vliegt de techno, acid en drum & bass je om de oren. Ondertussen stuitert de zangeres zelfverzekerd en vol plezier over het podium. Ze speelt met de camera’s, zwaait met haar lange lokken en maakt grapjes naar het publiek. Alice heeft elektronische muziek gestudeerd aan het conservatiorium en wordt geïnspireerd door queer ravecultuur. Bovenop de beats (die ze allemaal zelf produceert) zingt ze op humoristische wijze over drugs, feesten en haar scherpe observaties als trans vrouw in een cishet-wereld. Ze bewandelt hierbij telkens perfect de balans tussen lollig hedonisme en authentieke kwetsbaarheid.
Olsthoorn heeft met haar show op Noorderslag een duidelijke missie: zichzelf opnieuw voorstellen als een serieuze popster. Jaren geleden werd ze voor het eerst bekend met haar YouTube-kanaal, die niet per se op muziek gericht was. Of in haar eigen woorden: “Ik ben ooit begonnen met memes maken.” Hier rolden al wat liedjes uit met destijds humor en entertainment als hoofddoel, zoals ‘Clownerij’. Op Noorderslag komt deze ook voorbij (inclusief clownneus), maar ze heeft wijselijk de circusorgels vervangen voor dikke technobeats. Zo blijft haar charisma intact, maar is het nu ook op muzikaal vlak voor het echie. Boekers, jullie weten wat jullie moeten doen.
Eurosonic Noorderslag 2026
