De 27-jarige Conan Gray ontpopte zich in de Ziggo Dome van slaapkamermatroos tot operettekapitein. Schittert en glittert hij weldra ook op de festivalweides?
Bijna exact zeven jaar geleden stond Conan Gray, toen nog vooral bekend van YouTube, in het piepkleine zaaltje Bitterzoet in Amsterdam. Hij had toen twee ep’s uit, maar op zijn debuutalbum was het nog wachten tot maart 2020, toen de pandemie wereldwijd om zich heen greep. Het maakte hem tot een boegbeeld van de adolescenten die vanuit hun slaapkamer twee jaar van hun jeugd zagen wegglippen.
Nadien ging het snel: in 2022 vulde hij één AFAS Live, in 2024 twee AFAS Lives en nu dus voor het eerst de Ziggo Dome met fans in dezelfde guitige matrozenoutfit die hij zelf graag draagt. Verovert hij binnenkort ook de festivalslots waarin vandaag pakweg Lewis Capaldi ronddobbert? De aftrap van zijn set, een viertal songs met vooraan het euforische ‘My World’ en de sprankelende synthpop van ‘Never Ending Song’, riep “reken maar van yes”, al lag het energieniveau van de rest van de show flink lager.
Het geluid in de Ziggo Dome was als vanouds niet al te best, maar de zevenkoppige, volledig vrouwelijke liveband gaf veel van de op plaat iets te gladde songs een potige livesound en een extra injectie gitaren mee. En de vlot over het podium hupsende zanger hoefde zijn publiek geen enkele keer te vragen om mee te zingen of hun telefoon in de lucht te houden – dat gebeurde vanavond allemaal geheel spontaan.
Smartlappen
Het folky ‘Class Clown’, waarvoor Gray zich in glitterpyjama in bed vlijde, was een hoogtepunt, een sterke song met sterke tekst die vermoedelijk zowat iedereen kan bekoren. Daarmee waren we stilaan aanbeland bij de smartlappensectie. Daarvan heeft Conan Gray er al een uitgebreide collectie bij elkaar geschreven, waarin hij onbeschroomd maar welbespraakt zijn hart uitstort over allerlei liefdesperikelen.
Een origineel thema is dat niet, maar het houdt veel jonge mensen om begrijpelijke redenen heel erg bezig. Sommigen zongen dan ook vanuit de toppen van hun tenen mee met nummers waarmee ze ooit hun eigen verdriet verbeten hebben. Ook wanneer Gray zong over problemen die vooral opspelen als je op mensen van hetzelfde geslacht dan wel gender valt die zelf hetero zijn – of koppig doen alsof.
Dat is nog lang niet zo mainstream als het eigenlijk zou moeten zijn, dus het is best verfrissend dat hij daarmee zo’n breed publiek bereikt. Verder deed Gray niet aan ontboezemingen op het podium – alles wat hij wil vertellen zit in de songs, zo lijkt het. Ook het pijnlijke relaas van de aggressieve vader met ogen die lijken op de zijne, dat minstens even luid en verontwaardigd werd meegezongen als de vele liefdesliedjes.
Grote kanonnen
Zijn flamboyante outfits – hij promoveerde uiteindelijk van slaapkamermatroos tot operettekapitein – zouden waarschijnlijk wat wenkbrauwen doen fronsen op een festival. Maar Conan Gray is geen aansteller. Hij lijkt zelfs – op zijn heel eigen manier – behoorlijk authentiek. En na wat geflirt met bekende songschrijvers en producers schreef hij voor zijn nieuwe plaat Wishbone weer gewoon alle nummers zelf.
Een wat kortere, beter gebalanceerde setlist zal aangewezen zijn voor een publiek dat niet alleen uit trouwe fans bestaat – je moet de grote kanonnen goed over de boot verdelen, kapitein, anders gaat hij onder in volle zee. Maar verder mag deze schitterende schipper van ons zeker overvaren naar de grote festivalpodia.
