Foo Fighters sluit de Pinkpop-zondag, en daarmee de 55e editie van het festival, af. Met een enorme hoeveelheid energie en een grote bak aan rockhits maakt de band indruk op de Limburgse festivalweide, al wisten de heren niet de volledige twee uur de aandacht te behouden.
Na 8 jaar zijn de Foo Fighters weer terug in Nederland én terug op het Pinkpopterrein. Sinds dat optreden is er veel veranderd. Zo heeft de band drie albums uitgebracht, maar zijn er ook wisselingen in de formatie geweest na het tragische overlijden van drummer Taylor Hawkins. Nadat de band vorig jaar nog shows heeft gecanceld vanwege een buitenechtelijke relatie (waarbij ook een kindje werd geboren) van Dave Grohl, zijn de Foo’s weer terug vol met energie, wat ze laten zien op het podium van Pinkpop 2026
Om klokslag 22:00 uur komt er roze rook uit de bovenkant van het podium en de geluidsmasten op het veld. Het publiek weet: we gaan beginnen. En ja hoor, daar zijn de mannen van Foo Fighters. Rustig inkomen bestaat niet in het woordenboek van de band: ze knallen gelijk met ‘All My Life’ vervolgd door ‘The Pretender’. Het Pinkpop-publiek geniet zichtbaar en hoorbaar, met vuisten die de lucht in gaan en refreinen die hard meegezongen worden.
Headbangen en meeschreeuwen
Na de opening pakken de Foo’s de hit-lijn door. Met onder andere ‘Times Like These’, ‘My Hero’, en ‘Learn to Fly’ krijgen Dave Grohl en band het hele publiek enthousiast. De rockhits kennen uitgerekte muzikale jams, gevuld met gitaarsolo’s en harde drums. Daarmee bouwen ze de spanning op om nog één keer het refrein met volle overgave mee te kunnen zingen, al is het eerder schreeuwen. De nummers worden veelal verrijkt met een subtiele, maar krachtige lichtshow. De visuals gaan alle kanten op: van een auto die in de lucht hangt aan elektriciteitsdraden, tot een ufo-achtig-object met het Foo Fighters-logo.
De nummers volgen elkaar snel op: weinig praten, gewoon rocken. De reden? “We have 180 songs, get as much in before we have to leave.” Dus gaat de band weer door met spelen. ‘Walk’ en ‘No Son of Mine’ komen voorbij, ook weer met uitgerekte muzikale tussenstukken en meeklap- en zingmomenten. Het publiek lijkt geen genoeg te kunnen krijgen van de hitshow die Foo Fighters geeft.
Voorafgaand aan de allereerste single van de band – ‘This is a Call’ uit 1995 – benoemt Grohl nog even dat het vandaag Vaderdag is. Er zijn veel vaders aanwezig op het veld, dus een applaus kan niet ontbreken.
Hits geweest, tijd voor bier
Na ongeveer drie kwartier is het grootste deel van de meezingers wel gespeeld, en dan? Dan pakt Dave de akoestische gitaar erbij en speelt hij een aantal rustige, iets minder bekende tracks. Het nummer ‘Wheels’ – een nummer dat Foo Fighters enkel in Europa speelt – kan nog op enige herkenning rekenen. Het publiek zingt zachtjes en deint mee op de muziek, een aandoenlijk moment na de muur aan geluid van alle grote nummers.
De band vervolgt met ‘Marigold’ – een nummer dat Dave Grohl schreef op de linkshandige gitaar van Kurt Cobain – en het lieve liefdesliedje ‘Big Me’. Beide zijn ingetogen nummers. Dat valt bij een deel van het publiek in de smaak, maar bij een groot deel ook niet. Mensen lopen dan ook massaal naar de bar voor een nieuw biertje en praten luid bij over hun hoogtepunten van het weekend en de laatste uitslagen van het WK voetbal.
Hetzelfde was te merken bij het nummer ‘Aurora’ later in de set. Het rustigere nummer werd opgedragen aan overleden drummer en vriend Taylor Hawkins. “He’s been here before, he might be here now“, vertelt Grohl aan het publiek. Tijdens het emotionele liedje verschijnt er op het scherm een havik als eerbetoon. Emotie blijkt alleen weer niet waar het publiek op zit te wachten. De biertjes worden weer gehaald en de gesprekken, enigszins respectloos, voortgezet.
“Can you motherfucking scream?”
Na het rustblok krijgt Dave Grohl weer een elektrische gitaar om zijn nek gehangen: “Time to dance.” Met de energieke en opzwepende tracks ‘Monkey Wrench’ en ‘Breakout’ komt de aandacht bij het publiek weer terug. Mensen zingen, dansen, genieten en schreeuwen mee. Opnieuw worden de nummers verlengd met solo’s en muzikale hoogtepunten.
Dan krijgt Grohl een dubbelnekgitaar aangereikt voor een nummer dat Foo Fighters normaal niet speelt op festivals. ‘The Teacher’ van het album But Here We Are wordt opgedragen aan de moeder van Dave, die een paar maanden na Taylor Hawkins overleed. Een epische track van tien minuten met vele muzikale lagen volgt, een waar hoogtepunt voor de liefhebber.
Met nog vijf minuten op de klok vraagt Grohl zich hardop af, wat kan je doen in vijf minuten? Er is natuurlijk maar één antwoord en de eerste noten van ‘Everlong’ worden ingezet. Een euforisch moment ontstaat waarbij het hele publiek losgaat. Aan het eind van het nummer laat de zanger met een grote grijns op zijn gezicht een klok zien: het is precies twaalf uur en dus zit Pinkpop 2026 erop.
Hoe was Pinkpop 2026?
Pinkpop 2026
