Aan headliners geen gebrek op Open’er dit jaar. Van een herboren indie-instituut tot een emotionele mis in de miezerregen en een gevecht tegen de elementen. The xx, Florence + The Machine, Nick Cave & The Bad Seeds en The Cure maakten de hoge verwachtingen in Polen waar.
Woensdag: Twee headliners voor de prijs van één
Woensdag speelde The xx hun eerste show in acht jaar op Poolse bodem. Waar de band ooit volledig dreef op ingetogenheid, zorgen de extra energie en prominentere rol van Jamie xx voor een nieuw elan in de melancholische klassiekers, zonder dat de ziel van de muziek verloren gaat. Gecombineerd met recenter solowerk staat er acht jaar later geen band die teruggrijpt op vroeger, maar een volwassen headliner die het publiek op Open’er moeiteloos in beweging krijgt.
Die dag kreeg het publiek overigens twee headliners voor de prijs van één, want na The xx sloot Florence + The Machine de eerste festivaldag overtuigend af. De stem van Florence Welch bulderde over het terrein, terwijl haar tomeloze energie zich als een lopend vuurtje door het publiek verspreidde.
Waar The xx juist drijft op de wisselwerking tussen drie muzikanten, staat bij Florence + The Machine alles in dienst van één vrouw. Florence Welch eist moeiteloos alle aandacht op, terwijl de band haar daarin feilloos ondersteunt. Juist die dynamiek maakt de show zo bijzonder. Er straalt een enorme kracht van haar uit die een heel festivalveld in beweging krijgt.
Het mooiste moment van de avond kwam toen Florence het publiek vroeg de telefoons weg te stoppen. Voor een paar minuten draaide alles niet om het vastleggen van herinneringen, maar om het gezamenlijk beleven van één van haar grootste nummers. In ´Dog Days Are Over´ staat bevrijding centraal en dat is precies wat er gebeurde. Bevrijd van hun telefoons ging het hele veld op in het moment en volgde een explosie van vreugde. Geen schermen in de lucht, maar handen. Een zeldzaam festivalmoment en een prachtige afsluiting van de eerste dag.
Alsof dat nog niet genoeg was, stond eerder op de dag met David Byrne nog een derde publieksmagneet geprogrammeerd op de Tent Stage. Hijzelf, de muzikanten en dansers bewogen als één geheel over het podium en trakteerden het publiek op een energieke show vol klassiekers. Bij hits als´Psycho Killer´ en ´Once in a Lifetime´ ging het publiek volledig mee, waarna de Tent Stage na afloop nog minutenlang gevuld bleef met applaus, gejuich en fans die geen afscheid wilden nemen. Het is bijna absurd dat je op één festivaldag deze drie acts kunt strepen. Alleen daarmee al bewijst Open’er zijn internationale klasse.
Donderdag: De emotionele mis van Nick Cave
Op donderdag was het de beurt aan Nick Cave & The Bad Seeds. In de miezerende regen kreeg het publiek een golf van energie, verdriet, euforie, melancholie en extase over zich heen. Vanaf de eerste seconden van ´Get Ready For Love´barstte de energie los. De setlist leunde naar een iets zwaardere selectie, met enkele minder voor de hand liggende nummers zoals het prachtige ´Rings of Saturn´. Dat maakte de reis die je die avond met de ‘prediker’ Cave maakte eigenlijk alleen maar bijzonderder.
Nick Cave werd gedragen door een band die in uitzonderlijk goede vorm verkeerde. The Bad Seeds werden opgezweept door een ontketende Warren Ellis, terwijl de gospelklanken over het hele veld vibreerden. Opnieuw een vocaal krachtsvertoon, nadat Florence Welch een dag eerder al iedere vezel op het terrein had losgeweekt.
Met ´Hollywood´ kreeg het publiek vlak voor het einde nog één keer een emotionele mokerslag te verwerken. Niet voor niets waarschuwde Cave vooraf: “This is a long song, but don’t panic, it will end.” Het is geen gemakkelijk nummer, met teksten die hard binnenkomen. “Kisa had a baby but the baby died” is een zin die je niet zomaar langs je heen laat glijden. Het nummer biedt een inkijkje in het hoofd van Cave, waar extase en verdriet voortdurend hand in hand lijken te gaan. Tegelijkertijd steekt hij nieuwkomers de hand toe: wie bereid is dieper in zijn oeuvre te duiken, ontdekt een wereld die veel verder reikt dan wat er vanavond aan de oppervlakte zichtbaar wordt. Na die intense reis volgde met ´Into My Arms´ één van de absolute hoogtepunten van de avond. Een nummer dat vrijwel iedereen kent en waar iedere bezoeker ongetwijfeld zijn of haar eigen herinneringen en emoties aan verbindt. Iedereen zong mee. Een mooier slotakkoord was nauwelijks denkbaar.
Vrijdag: The Cure trotseert de Oostzee-kou
Het weer was onverbiddelijk. De snijdende wind vanaf de Oostzee zorgde voor een gevoelstemperatuur van amper twaalf graden. Het leek de band en het publiek nauwelijks te deren, want nergens op het festival was het zo druk als hier. Jong en oud stonden zij aan zij voor een band die al bijna vijftig jaar mensen van alle leeftijden weet te verbinden.
Na het meesterwerk ´A Forest´raakte de band echt op stoom. Bij ´From The Edge Of The Deep Green Sea´zag je dat alles eruit werd geperst. De pure spanning was af te lezen van het gezicht van bassist Simon Gallup. De energie sloeg over op het publiek en raasde over het veld. Niet geheel toevallig volgde daarna het toepasselijke ´Prayers for Rain´.
Terwijl de wind door de haren van Robert Smith gierde, leverde de band een prachtig gevecht met de elementen. De regen leek de frontman alleen maar aan te moedigen. Het bleef onverstoorbaar doorplonzen, wat de tekst “I kissed you in the water” tijdens ´The Walk´ een wel heel letterlijke betekenis gaf. Zowel het publiek als Robert Smith zelf waren inmiddels doorweekt, maar samen werd er tijdens ´The Lovecats´ uitbundig feestgevierd. Toen hij vervolgens met een glimlach vroeg: “It’s time to play this one, right?”, wist iedereen wat er kwam. Met ´Friday I’m In Love´ naderde het einde helaas sneller dan gehoopt, de set leek door de weersomstandigheden toch iets te zijn ingekort. Met het afsluitende ´Boys Don´t Cry´konden de tieners en vijftigers nog één laatste keer samen meezingen. Misschien is dat wel de grootste kracht van The Cure: een band die dankzij haar tijdloze muziek generaties met elkaar verbindt .
Zaterdag: K-pop eist zijn plek op tussen de headliners
Op zaterdag onderstreepte de enorme opkomst voor Jennie hoe breed Open’er programmeert. Met meer dan vijftig miljoen maandelijkse Spotify-luisteraars trok de K-popster een jong en fanatiek publiek. Deze zomer prijkt haar naam slechts op een handvol Europese festivalaffiches, waaronder Roskilde en Mad Cool. Op het toonaangevende Deense festival staat ze zelfs bovenaan het affiche van vrijdag. K-pop is daarmee allang geen niche meer, maar een genre dat definitief zijn plek heeft opgeëist tussen de grootste headliners van Europa. Toen haar optreden erop zat, leek voor veel van de jonge bezoekers de festivaldag ook direct ten einde. Niet veel later namen de nachtbrakers het terrein over voor Peggy Gou en kwam er een feestelijk einde aan een geslaagde editie van Open’er 2026.
Hoe was Open'er 2026?
Open'er 2026
