90 platen die je zeker nog moet horen voor Graspop eindelijk begint, deel 1 (1969-1985)

2341

Als alles goed gaat is het op 16 juni éindelijk tijd voor de vijfentwintigste editie van de Graspop Metal Meeting. Om tot dan de tijd te doden met een overdosis heavy metal music zijn hier 90 platen van artiesten op de affiche die je zeker nog moet horen voor de poorten naar de weide weer opengaan.

Meteen meeluisteren tijdens het lezen?
Check de ‘Graspop 75’ lijst op Spotify!

1. Deep Purple (1969)

Het eerste en oudste album op deze chronologische lijst (meer dan 50 jaar oud!) is niet bij alle fans even populair, want de band – in zijn eerste incarnatie, met zanger Rod Evans en Nick Simper op bas – lijkt hier nog op zoek naar de onweerstaanbare mix van metal en progrock die op het volgende album pas echt in de plooi viel. De plaat met de in de VS toen erg omstreden Jeroen Bosch-cover had in 1969 ook weinig succes. Maar voor wie niet bang is van een beetje jazz of een streepje klavecimbel is dit album een behoorlijk intrigerende trip.

Live-klassiekers: Toegegeven, de kans dat de band één van deze songs live speelt is quasi nihil. Daarvoor moet u naar een concert van Nick Simper gaan kijken, maar warm aanbevolen is dat niet.

Line-up: Rod Evans, Ritchie Blackmore, Nick Simper, Jon Lord, Ian Paice. (Van deze line-up zal enkel drummer Ian Paice er op Graspop hopelijk weer bij zijn. Daarom staat zijn naam hier in het vet.)

2. Deep Purple – In Rock (1970)

Ga mee op een onvergetelijke busreis naar twee bucketlist-festivals in Oost-Europa

Festileaks Festivalvakantie 2022

De in de rotsen uitgehouwen tronies op de cover zijn symbolisch: op deze plaat kreeg de band een gezicht, niet alleen vanwege de intrede van zijn klassieke line-up, maar ook en vooral door de muziek. Halverwege zijn er tien minuten voorbehouden voor het epische ‘Child in Time’, dat iedereen kent uit de tijdloze eindejaarslijstjes, een song die de 75-jarige Ian Gillan vandaag helaas niet meer kan zingen (hoe zou u zelf zijn?). Maar het is eerder het uitgelaten ‘Speed King’ dat de toon zet.

Live-klassiekers: ‘Speed King’, ‘Into the Fire’, ‘Bloodsucker’

Line-up: Ian Gillan, Ritchie Blackmore, Roger Glover, Jon Lord, Ian Paice

3. Deep Purple – Fireball (1971)

De door rozig sterrenstof omgeven vuurbal op de cover van de derde studioplaat van de band in drie jaar tijd illustreert niet alleen de stijle opgang in populariteit die Deep Purple in deze periode doormaakte, maar ook dat er af en toe gelachen mag worden. ‘Strange Kind of Woman’ en ‘Anyone’s Daughter’ zijn weinig heldhaftige verhalen over mannen op zoek naar een lief, en in het geestige ‘No One Came’ bezingt Gillan de deels autobiografische lotgevallen van een popster zonder succes.

Live-klassiekers: ‘Strange Kind of Woman’, ‘Fireball’, ‘No One Came’

Line-up: Ian Gillan, Ritchie Blackmore, Roger Glover, Jon Lord, Ian Paice

4. Alice Cooper – Love It to Death (1971)

Vandaag is Alice Cooper synoniem voor Vincent Damon Furnier, ‘peetvader van de shockrock.’ Maar aanvankelijk was het een band, met een redelijk psychedelische, zelfs arty sound – zie ook de outfits op deze albumcover. Love It to Death was de eerste plaat waarop de toen 22-jarige Cooper zich op tieners richtte, met kortere songs als het onsterfelijke anthem ‘I’m Eighteen’. Halverwege de plaat kregen de argeloze kids het negen minuten lange zombie-epos ‘Black Juju’ in de maag gesplitst. Maar Cooper wist het zeker: ‘Dead feelings are cool’.

Live-klassiekers: ‘I’m Eighteen’, ‘Ballad of Dwight Fry’, ‘Is It My Body’

Line-up: Alice Cooper, Glen Buxton, Michael Bruce, Dennis Dunaway, Neal Smith

5. Alice Cooper – Killer (1971)

De controversiële wereldtour na Love it to Death betekende de grote doorbraak voor Cooper, en introduceerde veel van de foltertuigen en de elektrische stoel waarmee hij het publiek vermoedelijk ook op Graspop weer zal vermaken. Nog hetzelfde jaar deed de band er op dit album nog een schepje bovenop, met een nummer over dode baby’s. Er was echter ook ruimte voor een eerbetoon aan de pas overleden Jim Morrison (check ‘Desperado’). Gek genoeg haalde het hoogdravende ‘Halo of Flies’ twee jaar later de Nederlandse top 10.

Live-klassiekers: ‘Under My Wheels’, ‘Killer’, ‘Be My Lover’

Line-up: Alice Cooper, Glen Buxton, Michael Bruce, Dennis Dunaway, Neal Smith

6. Deep Purple – Machine Head (1972)

Gitarist Richie Blackmore, inmiddels al enkele jaren met pensioen, verkeert op dit album in absolute bloedvorm. In ‘Smoke on the Water’ transformeert hij met een eenvoudige maar geniale gitaarriff de weinig swingende strofen over een brand in een concertzaal langs het meer van Genève tot een onvergetelijke hardrockklassieker. En met afsluiter ‘Space Truckin’’ veroorzaakte hij naar verluidt hoogstpersoonlijk het gat in de ozonlaag. Nog voor het laatste akkoord is weggestorven wil je deze plaat al helemaal opnieuw horen.

Live-klassiekers: ‘Smoke on the Water’, ‘Highway Star’, ‘Lazy’

Line-up: Ian Gillan, Ritchie Blackmore, Roger Glover, Jon Lord, Ian Paice

7. Alice Cooper – School’s Out (1972)

Het maakt niet hoe oud je was in 1972, of hoe oud je vandaag bent: wanneer de uitgelaten titeltrack van dit album door de speakers schalt, voel je weer heel even de opwinding bij het aanbreken van twee maanden zomervakantie. Net als toen is wat volgt iets minder memorabel dan je aanvankelijk had verwacht, en de andere nummers worden live zelden nog gespeeld. Maar toch is deze plaat zeker het herbeluisteren waard: ‘Blue Turk’ is verrukkelijk cabaratesk, en ook ‘Public Animal #9’ moet Cooper dringend nog eens loslaten.

Live-klassiekers: ‘School’s Out’, ‘Gutter Cat vs. the Jets’, ‘Public Animal #9’

Line-up: Alice Cooper, Glen Buxton, Michael Bruce, Dennis Dunaway, Neal Smith

8. Alice Cooper – Billion Dollar Babies (1973)

De slang van de cover van Killer werd klaarblijkelijk gestroopt voor de hoes van deze wat gepolijstere plaat, waarop de band de draak steekt met zijn eigen steile opgang van outsiders tot supersterren. Dat legde hen geen windeieren, want dit was hun commercieel meest succesvolle plaat. Luidkeels ‘No More Mr. Nice Guy’ zingen kan dan ook deugd doen, natuurlijk, al is het vermoedelijk aangewezen om songs als ‘I Love the Dead’, ‘Sick Things’ en ‘Raped & Freezin” alleen op de weide van Graspop publiekelijk mee te zingen.

Live-klassiekers: ‘Billion Dollar Babies’, ‘No More Mr. Nice Guy’, ‘I Love the Dead’

Line-up: Alice Cooper, Glen Buxton, Michael Bruce, Dennis Dunaway, Neal Smith

9. Deep Purple – Burn (1974)

Ook bij dit album geldt de disclaimer dat van de toenmalige line-up vandaag alleen drummer Ian Paice nog meedoet. Ian Gillan werd aan de deur gezet en vervangen door twee nieuwe zangers, Glenn Hughes en David Coverdale – die laatste staat op Graspop met zijn eigen band Whitesnake. Die deden dat uitstekend, en Blackmore levert nog steeds de gitaarriffs, dus het zou zonde zijn om deze plaat over te slaan: Paice is indrukwekkend op de openingstrack, en ook de twee daaropvolgende songs behoren tot de allerbeste die de band ooit opnam.

Live-klassiekers: ook van deze plaat zal u live hoogstwaarschijnlijk niets te horen krijgen, toch niet van Deep Purple. Maar David Coverdale, nu de zanger van Whitesnake, zingt ‘Mistreated’ nog vaak.

Line-up: David Coverdale, Ritchie Blackmore, Glenn Hughes, Jon Lord, Ian Paice

10. Aerosmith – Get Your Wings (1974)

Op zijn tweede plaat vond Aerosmith met de hulp van producer Jack Douglas een eigen geluid. Dat bevatte nog steeds een grote schep Stones en een flinke slok Zeppelin, maar dan met een dosis decadentie die in deze periode blijkbaar ook voor jonge bands al voor het oprapen lag. ‘Lord of the Thighs’ Steven Tyler geeft zijn innerlijke sleazeball vrij spel, maar maakt ook indruk met het grungy ‘Seasons of Wither’, geschreven onder invloed van kalmeerpillen op een koude winterochtend.

Live-klassiekers: ‘Same Old Song and Dance’, ‘Lord of the Thighs’, ‘Seasons of Wither’

Line-up: Steven Tyler, Joe Perry, Brad Whitford, Tony Hamilton, Joey Kramer

11. Aerosmith – Toys in the Attic (1975)

Je mag er niet aan denken welke toys de heren van Aerosmith in de seventies op zolder bewaarden. Kinderspeelgoed zal het allicht niet geweest zijn, want Steven Tyler’s teksten zijn hier weer net zo smerig als Joe Perry’s gitaarriffs – de twee gingen destijds niet voor niets door het leven als de ‘Toxic Twins’. De kids vonden deze vuile manieren echter zeer inspirerend. Enkele van hen vormden in de jaren tachtig het raprocktrio Run-D.M.C., en namen samen met Aerosmith een nieuwe versie op van de protorapsong ‘Walk This Way’.

Live-klassiekers: ‘Walk This Way’, ‘Sweet Emotion’, ‘Toys in the Attic’

Line-up: Steven Tyler, Joe Perry, Brad Whitford, Tony Hamilton, Joey Kramer

12. Alice Cooper – Welcome to My Nightmare (1975)

Na het uiteenvallen van de band ging Furnier in zijn ééntje verder, en werd de kwaliteit van zijn nog steeds omvangrijke output wisselvalliger. Maar op zijn solodebuut pakte hij nog eens flink uit, en het titelnummer doet het nog steeds uitstekend tijdens zijn livesets, zij het in een hardrockversie waaruit alle discoklanken verbannen werden. Ook ‘Only Women Bleed’ – een goedbedoelde, maar onbehouwen song over vrouwenmishandeling – is nog vaak live te horen. Emancipation it ain’t, maar Cooper had ons dan ook een nachtmerrie beloofd.

Live-klassiekers: ‘Only Women Bleed’, ‘Cold Ethyl’, ‘Welcome to My Nightmare’

Line-up: Alice Cooper, Steve Hunter, Dick Wagner, Prakash John, Pentti Glan

13. Aerosmith – Rocks (1976)

‘Rocks’ bevatte misschien minder hits dan ‘Toys in the Attic’, maar maakt dankzij een rauwere klank zijn naam helemaal waar. Dit was de laatste echt goede plaat voor de excessieve levensstijl van de band zijn tol gingen eisen, maar hier hadden ze er duidelijk nog plezier in. Af en toe krijgt de hijgende hardrock een scheut funk of een streepje country mee, maar pas bij de afsluitende ballad komt het beest echt tot rust. De elfjarige Slash – de stergitarist van Guns N’ Roses – besloot na het horen van deze plaat om zelf gitaar te leren spelen.

Live-klassiekers: ‘Last Child’, ‘Back in the Saddle’, ‘Rats in the Cellar’

Line-up: Steven Tyler, Joe Perry, Brad Whitford, Tony Hamilton, Joey Kramer

14. Judas Priest – Stained Class (1978)

De plaat waarop hogepriester Rob Halford en de zijnen hun hardrock definitief in heavy metal omtoverden. De Britse stamvader van de metal en zijn ontketende band verkopen het genre hier een enorme dreun die je niet alleen zal horen nazinderen op de platen van Iron Maiden en Metallica, maar zelfs bij je favoriete thrash- en speedmetalbands. De teksten zijn aardedonker, van de morbide ballade ‘Beyond the Realms of Death’ tot ‘Savage’, dat de kolonisten als de echte wilden aanduidt.

Live-klassiekers: ‘Beyond the Realms of Death’, ‘Exciter’, ‘Saints in Hell’

Line-up: Rob Halford, K.K. Downing, Glenn Tipton, Ian Hill, Les Binks

15. Judas Priest – Killing Machine (1978)

Nauwelijks zes maanden later sloeg de moordmachine alweer aan, al was de Amerikaanse titel ‘Hell Bent for Leather’ waarschijnlijk beter gekozen. Halford, pionier van de nog steeds alomtegenwoordige, met metaal bezette leren ‘metaloutfits’ waarvan enkel ingewijden destijds beseften dat ze in de gay fetish scene ontstaan waren, leidde de veelal nietsvermoedende metalfans al op openingstrack ‘Delivering the Goods’ de verborgen wereld van de BDSM binnen: ‘Rock them boys, crack that whip strap mean!’

Live-klassiekers: ‘Hell Bent for Leather’, ‘Running Wild’, ‘Delivering the Goods’

Line-up: Rob Halford, K.K. Downing, Glenn Tipton, Ian Hill, Les Binks

16. Judas Priest – British Steel (1980)

Op ‘British Steel’ werd Judas Priest een stadiumband, met dank aan enkele ijzersterke songs waarop de zelfverklaarde ‘Metal Gods’ aansluiting zochten bij het ‘metal bro’-publiek. ‘United’ is zowaar een voetbalhymne, en ook ‘Breaking the Law’ en ‘Living After Midnight’ ruilen de groezelige schemerduisternis van de vorige plaat in voor soms nogal bezopen spierballengerol. ‘Don’t Have to Be Old to Be Wise’ is een dieptepunt, maar wie doorbijt wordt beloond met de ‘The Rage’ en ‘Steeler’.

Live-klassiekers: ‘Breaking the Law’, ‘Living After Midnight’, ‘Metal Gods’

Line-up: Rob Halford, K.K. Downing, Glenn Tipton, Ian Hill, Dave Holland

17. Iron Maiden (1980)

De eerste incarnatie van Iron Maiden – vernoemd naar een middeleeuwse folterkist – injecteerde de sound van Judas Priest met een flinke dosis punk. De haren van mascotte Eddie staan hier nog stijf overeind, en de snauwende zang van Paul Di’Anno ademt ook eerder punk dan metal. Maar de muziek verraadt andere, eerder door progrock aangestoken ambities, vooral tijdens de zeven minuten van ‘Phantom of the Opera’. Het zijn echter de kortere, punky songs als ‘Sanctuary’ en ‘Running Free’ die nog het vaakst live gespeeld worden.

Live-klassiekers: ‘Iron Maiden’, ‘Sanctuary’, ‘Running Free’

Line-up: Paul Di’Anno, Dave Murray, Dennis Stratton, Steve Harris, Clive Burr

18. Killing Joke (1980)

Metal kan je dit bezwaarlijk noemen, maar metalig was de kregelige postpunk van Killing Joke zeker. Hun hardvochtige debuutplaat was niet bepaald een hit, maar de strakke ritmes en snauwende vocalen bleken wel zeer invloedrijk. Ze inspireerden niet alleen industrialbands als Ministry en Nine Inch Nails, maar ook heel wat hardcorepunkers en zelfs Metallica, die enkele jaren later ‘The Wait’ coverden. De synths zijn niet allemaal even mooi oud geworden, maar aan kracht heeft de plaat niets ingeboet.

Live-klassiekers: ‘The Wait’, ‘Wardance’, ‘Requiem’

Line-up: Jaz Coleman, Geordie Walker, Youth, Paul Ferguson

19. The Michael Schenker Group (1980)

De Duitse gitaarvirtuoos Michael Schenker werd bekend door zijn stormachtige doortocht bij UFO (check het live-album ‘Strangers in the Night’) en The Scorpions (check ‘Lovedrive’). Door zijn divagedrag werd hij bij beide bands al snel de deur gewezen, en dus begon hij in 1980 maar zijn eigen groep, waarin hij helemaal zijn zin mocht doen. Dat resulteert in de nodige bombastische uitspattingen en het hoogst eigenaardige ‘Cry for the Nations’, maar ook in uitstekend spul als ‘Armed and Ready’.

Live-klassiekers: ‘Armed and Ready’, ‘Into the Arena’, ‘Victim of Illusion’

Line-up: Michael Schenker, Gary Barden, Don Airey, Mo Foster, Simon Phillips

20. Saxon – Wheels of Steel (1980)

In het kielzog van Judas Priest verscheen in 1980 ook Saxon aan de horizon, die in twee jaar tijd drie albums uitbrachten die de band veertig jaar later nog steeds een mooie podiumplaats opleveren op veel grote metalfestivals. Met ‘Motorcycle Man’ en ‘Wheels of Steel’ veroverden ze wereldwijd de harten van headbangende bikers, waarvan er tijdens het jakkerende ‘Freeway Mad’ mogelijk al een paar verongelukt zijn. ‘747’ was dan weer geïnspireerd door een stroompanne die vliegtuigen verplicht in de lucht hield.

Live-klassiekers: ‘Wheels of Steel’, ‘Motorcycle Man’, ‘747 (Strangers in the Night)’

Line-up: Bill Byford, Paul Quinn, Graham Oliver, Steve Dawson, Pete Gill

21. Saxon – Strong Arm of the Law (1980)

Zes maanden later had Saxon al een nieuwe plaat klaar, ditmaal deels geïnspireerd door een aanvaring met de arm der wet in de VS. Gelukkig hadden die agenten het nummer ‘Dallas 1 PM’ over de moord op JFK toen nog niet gehoord. In Engeland mocht de band in 1980 touren met Motörhead, wat mogelijk verklaart dat de motor hier soms zo sterk op hol slaat dat hun ‘Heavy Metal Thunder’ bijna in thrash transformeert. Wat de destijds al 29-jarige zanger bij de ‘Sixth Form Girls’ te zoeken had zal wellicht altijd een raadsel blijven.

Live-klassiekers: ‘Strong Arm of the Law’, ‘Heavy Metal Thunder’, ‘Dallas 1 PM’

Line-up: Bill Byford, Paul Quinn, Graham Oliver, Steve Dawson, Pete Gill

22. Saxon – Denim and Leather (1981)

Driemaal is scheepsrecht, en dus was het met ‘Denim and Leather’ eind 1981 alweer prijs voor Saxon, die dit straffe trio van doorbraakplaten nadien nooit meer zouden overtreffen. Bill Byford bekent zijn liefde aan de metalsubcultuur op ‘Denim and Leather’ en aan een blijkbaar onweerstaanbare trein op ‘Princess of the Night’, maar vooral tijdens ‘And the Bands Played On’, over het optreden van de band op het Donington Monsters of Rock Festival, moeten festivalfans die benieuwd zijn naar de rest van de line-up de oren spitsen.

Live-klassiekers: ‘Princess of the Night’, ‘Denim and Leather’, ‘And the Bands Played On’

Line-up: Bill Byford, Paul Quinn, Graham Oliver, Steve Dawson, Pete Gill

23. Foreigner – 4 (1981)

De vierde langspeler van Foreigner werd opgenomen met de producer van AC/DC’s ‘Back in Black’, maar hardrock zouden we dit niet durven noemen. De allergrootste hits staan bovendien op andere albums, maar eigenlijk is dit hun beste plaat. Wedden dat ‘Juke Box Hero’ en zelfs de powerballad ‘Waiting for a Girl Like You’ op Graspop even enthousiast onthaald zullen worden als ‘Cold As Ice’? De uitstekende leadzanger Lou Gramm is er helaas al jaren niet meer bij, dus zal mastermind Mick Jones alleen moeten zingen.

Live-klassiekers: ‘Juke Box Hero’, ‘Urgent’, ‘Waiting for a Girl Like You’

Line-up: Lou Gramm, Mick Jones, Rick Wills, Dennis Elliott

24. Iron Maiden – The Number of the Beast (1982)

Met Bruce Dickinson vond Iron Maiden een zanger die niet alleen wat minder diep in het glas keek, maar met zijn brede stembereik ook in staat was om net zo hoog uit te halen als de nummers vereisten. Of hij nu de tragische geschiedenis van de Native Americans bezong dan wel voorlas uit het telefoonboek van de hel, zijn dramatische vocalen veroorzaakten wereldwijd kippenvel op de armen bij fans die dankzij zijn gruwelijk avontuurlijke verhalen even aan de werkelijkheid konden ontsnappen.

Live-klassiekers: ‘The Number of the Beast’, ‘Hallowed Be Thy Name’, ‘Run to the Hills’

Line-up: Bruce Dickinson, Dave Murray, Adrian Smith, Steve Harris, Clive Burr

25. Suicidal Tendencies (1983)

De bandnaam doet het niet meteen vermoeden, maar de door razende gitaren begeleide lyrics van Mike ‘Cyko Miko’ Muir zijn bij momenten best geestig, zelfs al zingt hij over zelfmoordneigingen, gedwongen opnames of, op ‘I Saw Your Mommy’, de aanblik van je vermoorde moeder in het riool. De song ‘Institutionalized’ vatte blijkbaar goed de tijdsgeest, want het was één van de eerste hardcorepunksongs die regelmatig op MTV kwam. Het nummer belandde ook op de soundtrack van de cultfilm ‘Repo Man’.

Live-klassiekers: ‘Subliminal’, ‘I Saw Your Mommy’, ‘Institutionalized’

Line-up: Mike Muir, Grant Estes, Louiche Mayorga, Amery Smith

26. Mercyful Fate – Don’t Break the Oath (1984)

Zanger Kim Bendix Petersen (beter bekend als King Diamond) kon je de afgelopen jaren al enkele keren aanschouwen op Graspop, maar zijn oude blackmetalband Mercyful Fate stond al sinds 1999 op non-actief. De comeback van deze gedoemde Denen is dus iets om naar uit te kijken, en hoewel ze terugkeren met de line-up uit ‘99 hopen we dat ze meer songs zullen spelen van deze heerlijk theatrale oude plaat dan ongeïnspireerd spul uit de late jaren negentig. Moge het noodlot ons genadig zijn.

Live-klassiekers: ‘Come to the Sabbath’, ‘A Dangerous Meeting’, ‘The Oath’

Line-up: King Diamond, Hank Shermann, Michael Denner, Timi Hansen, Kim Ruzz

27. Iron Maiden – Piece of Mind (1983)

Op deze plaat vond de band – nu bijna veertig jaar geleden – de bezetting waarmee ze nog steeds optreden. De sound is wat trager en donkerder, en de songs zijn bevolkt met tragische helden, van de onfortuinlijke maar dappere ‘Trooper’ tot de overmoedige Icarus. Hopelijk halen ze op de nieuwe tour ‘To Tame a Land’ nog eens boven. Dat Arabisch aandoende nummer werd namelijk geïnspireerd door het boek Dune van Frank Herbert, dat net opnieuw verfilmd werd door Denis Villeneuve.

Live-klassiekers: ‘The Trooper’, ‘Revelations’, ‘Flight of Icarus’

Line-up: Bruce Dickinson, Dave Murray, Adrian Smith, Steve Harris, Nicko McBrain

28. Iron Maiden – Powerslave (1984)

Wie een conceptalbum over de Egyptische Oudheid verwachtte, blijft wat op zijn honger tijdens deze plaat, want Bruce bezingt eerst nog onder meer de luchtgevechten tijdens de Tweede Wereldoorlog, de Apocalyps en enkele zwaardduels alvorens de piramides aan de einder verschijnen. Maar het epische ‘Powerslave’, over een aan macht verslaafde farao, is het wachten waard, en de afsluiter ‘Rime of the Ancient Mariner’, naar een gedicht van de Romantische poëet Samuel Taylor Coleridge, is zo mogelijk nog beter.

Live-klassiekers: ‘2 Minutes to Midnight’, ‘Aces High’, ‘Powerslave’

Line-up: Bruce Dickinson, Dave Murray, Adrian Smith, Steve Harris, Nicko McBrain

29. Whitesnake – Slide It In (1984)

Daar hebben we David Coverdale weer, ten tijde van ‘Burn’ zanger bij Deep Purple. De bluesy hardrock van dat album weerklinkt ook bij Whitesnake, zij het in een aanzienlijk gladdere uitvoering. Waar de titeltrack over gaat lijkt evident, tot je er te lang over nadenkt – ‘Slide it in, right to the top’, wat betekent dat eigenlijk? Kort na de release van deze plaat verving aspirant-sekssymbool Coverdale de andere bandleden door aantrekkelijkere exemplaren, vastbesloten om ook in Amerika zoveel mogelijk vrouwenharten te veroveren.

Live-klassiekers: ‘Love Ain’t No Stranger’, ‘Slide It In’, ‘Slow an’ Easy’

Line-up: David Coverdale, Mel Galley, John Sykes, Neil Murray, Jon Lord, Cozy Powell

30. Killing Joke – Night Time (1985)

De nieuwe incarnatie van Killing Joke die midden jaren tachtig de kop opstak – zij het met grotendeels dezelfde bandleden – klonk heel wat toegankelijker, en haalde zowaar bijna de top tien van de Britse hitlijsten. Deze nieuwe wending leverde later in de jaren tachtig enkele erg beroerde platen op, maar de songs op dit album vinden vaak perfect het midden tussen popanthem en teringherrie. ‘Eighties’ klinkt u vast bekend in de oren, want Nirvana ging in ‘Come As You Are’ schaamteloos aan de haal met een wel zeer gelijkaardige gitaarriff.

Live-klassiekers: ‘Eighties’, ‘Love Like Blood’, ‘Kings and Queens’

Line-up: Jaz Coleman, Geordie Walker, Paul Raven, Paul Ferguson

Ontbreken enkele van deze platen nog in je collectie, en wil je ze graag kopen? Dat kan door gewoon op de albumcover te klikken!
Ben ik hier een plaat vergeten die er volgens jou absoluut nog bij moet? Stuur een mail met je beste argumenten naar tim@festileaks.com, en wie weet wordt ze alsnog vermeld in een latere aflevering van deze lijst!

Graspop 2022

Graspop 2019
Photo: Elsie Roymans (Graspop Metal Meeting 2019)

Graspop Metal Meeting zou in 2020 haar zilveren jubileum vieren, maar werd vanwege het coronavirus zowel in 2020 als in 2021 afgelast. Maar er is hoop: voor de editie van 2022 zijn inmiddels meer dan honderd namen aangekondigd.

  • Locatie: Dessel, België
  • Datum: 16 t/m 19 juni 2022
  • Tickets: gekochte tickets voor de editie van 2021 blijven geldig.
  • Meer informatie vind je op de website van Graspop.
Behalve over Belgische festivals schrijf ik ook over ongewone festivalacts in andere landen en over festivals die zich specialiseren in eigenaardige genres.