90 platen die je nog moet horen voor Graspop 2022 eindelijk begint, deel 2 (1986-2000)

789

Als alles goed gaat is het op 16 juni éindelijk tijd voor de vijfentwintigste editie van de Graspop Metal Meeting. Om tot dan de tijd te doden met een overdosis heavy metal muziek zijn hier 90 platen van artiesten op de affiche die je zeker nog moet horen voor de poorten naar de weide weer opengaan.
(Deel 1 van deze lijst kan je hier vinden.)

Meteen meeluisteren tijdens het lezen?
Check de ‘Graspop 90’ lijst op Spotify!

31. Europe – The Final Countdown (1986)

Aan de échte final countdown van deze lijst zijn we nog niet toe – die volgt pas over enkele maanden. Maar waar kunnen we deze aflevering beter mee beginnen dan met de onsterfelijke synthesizerintro van deze immer voortdenderende popmetalplaat? Zanger Joey Tempest zat al jaren met het deuntje in zijn hoofd, maar kon gitarist John Norum pas bij de opname van dit derde album overtuigen om het een kans te geven. Norum vertrok enkele jaren later vanwege een overdosis synthesizers, maar op Graspop is hij er gewoon weer bij!

Live-klassiekers: ‘The Final Countdown’, ‘Rock the Night’, ‘Carrie’

Line-up: Joey Tempest, John Norum, Mic Michaeli, John Levén, Ian Haugland. (Van deze line-up zullen alle leden er op Graspop hopelijk weer bij zijn. Daarom staan alle namen hier in het vet.)

32. Megadeth – Peace Sells… But Who’s Buying? (1986)

Geen lang aanzwellende intro op de invloedrijke tweede plaat van Megadeth – de band die gitarist Dave Mustaine oprichtte nadat hij uit Metallica was gegooid. Opener ‘Wake Up Dead’ is meteen klaarwakker, en laat goed horen hoe de vroege thrashmetal ook door de punk werd aangestoken. Dat geldt evenzeer voor de maatschappijkritische tekst van de titeltrack, waarop Mustaine onder meer de vloer aanveegt met alle vooroordelen over metalbands en hun fans. Om dan in de eerstvolgende song de duivel op te roepen.

Live-klassiekers: ‘Peace Sells’, ‘Wake Up Dead’, ‘The Conjuring’

Line-up: Dave Mustaine, Chris Poland, David Ellefson, Gar Samuelson

33. Sacred Reich – Ignorance (1987)

Ook de Amerikaanse thrashmetalband Sacred Reich stond van in het begin op de barricaden – zij het gelukkig wel aan de goede kant van de geschiedenis, ondanks hun naam. Het razende, Slayer-waardige ‘Death Squad’ klaagt aan hoe de Amerikanen tijdens de Koude Oorlog moordlustige dictators ondersteunden. Het wansmakelijke ‘Victim of Demise’ beschrijft in geuren en kleuren hoe het met de lijken afliep. Afsluiter ‘Administrative Decisions’ blijkt wat teleurstellend over ‘high school politics’ te gaan.

Live-klassiekers: ‘Death Squad’, ‘Ignorance’, ‘Administrative Decisions’

Line-up: Wiley Arnett, Jason Rainey, Phil Rind, Greg Hall

34. Whitesnake (1987)

De opnames van dit zevende album verliepen niet van een leien dakje. Zanger David Coverdale had een zware sinusontsteking waarvoor hij geopereerd moest worden, en de revalidatie duurde langer dan gedacht. Maar het bleek uiteindelijk hun beste. Nochtans bestaat ze deels uit overschotjes – ‘Still of the Night’ nam Coverdale eerder al als demo op met Deep Purple-gitarist Ritchie Blackmore, en de powerballad ‘Is This Love’ schreef hij ooit voor Tina Turner. Die had ze van ons gerust mogen houden, al werd het een hele grote hit.

Live-klassiekers: ‘Still of the Night’, ‘Is This Love’, ‘Give Me All of Your Love’

Line-up: David Coverdale, John Sykes, Neil Murray, Aynsley Dunbar

35. Suicidal Tendencies – How Will I Laugh Tomorrow… (1988)

De titel van dit album loopt nog door op de achterkant. …When I Can’t Even Smile Today, staat er daar, alsof de bandnaam nog niet droefgeestig genoeg was. Maar wie deze plaat helemaal kan beluisteren zónder te glimlachen zit echt diep, want zanger Mike Muir brengt zijn wanhoop met de nodige zwartgallige humor. Opener ‘Trip at the Brain’ is een uppercut, live-favoriet ‘Pledge Your Allegiance’ een donker lijflied voor iedereen die zich kut voelt . Maar tijdens slotsong ‘The Feeling’s Back’ schijnt er zowaar weer licht aan het einde van de tunnel.

Live-klassiekers: ‘Pledge Your Allegiance’, ‘How Will I Laugh Tomorrow’, ‘Trip at the Brain’

Line-up: Mike Muir, Rocky George, Mike Clark, Bob Heathcote, R.J. Herrera

36. Iron Maiden – Seventh Son of a Seventh Son (1988)

Op hun zevende plaat haalde Iron Maiden voor het laatst het niveau van de grote dagen, met een epische conceptplaat over een zevende zoon van een zevende zoon die onheil kan voorspellen, maar door niemand geloofd wordt. Wij hadden in 1988 vast ook niet geloofd dat het nadien zo steil bergaf zou gaan met de band. Maar met met deze voorkennis is het dubbel genieten van de fenomenaal verklankte lotgevallen van de onfortuinlijke afstammeling. De songtitel ‘The Evil That Men Do’ haalde de band uit ‘Julius Caesar’ van Shakespeare.

Live-klassiekers: ‘The Evil That Men Do’, ‘The Clairvoyant’, ‘Can I Play with Madness’

Line-up: Bruce Dickinson, Dave Murray, Adrian Smith, Steve Harris, Nicko McBrain

37. Aerosmith – Pump (1989)

Na Rocks leek Aerosmith tien jaar lang het noorden kwijt, maar halverwege de eighties herpakten ze zich. Aanvankelijk ging dat gepaard met heel wat toegevingen aan de glammetalsound die toen al de hitparade domineerde. Maar na het grote commercële succes van Permanent Vacation in 1987 zag de band zijn kans schoon om weer een beetje vuiler te worden. Op Pump slaagden ze met glans, en gaven ze alle gladde hairmetalbands het nakijken. En ‘Love in an Elevator’? Dat soort dingen overkomen Steven Tyler nu eenmaal.

Live-klassiekers: ‘Love in an Elevator’, ‘What It Takes’, ‘Janie’s Got a Gun’

Line-up: Steven Tyler, Joe Perry, Brad Whitford, Tom Hamilton, Joey Kramer

38. Sepultura – Beneath the Remains (1989)

Ook in de Braziliaanse stad Belo Horizonte waren er jonge bands die thrashmetal speelden, maar niemand gaf een halve real om hun kansen op een internationale doorbraak. Tot Sepultura aan de horizon verscheen. Op Beneath the Remains, hun derde album, laten ze de beroerde klank van hun eerdere worpen ver achter zich. Gitarist Andreas Kisser en drummer Igor Cavalera delen voortdurend muzikale kopstoten uit. Die laatste hield het in 2006 voor bekeken, tien jaar na het vertrek van zijn broer Max. Kisser is gelukkig alive & kicking.

Live-klassiekers: ‘Inner Self’, ‘Beneath the Remains’, ‘Mass Hypnosis’

Line-up: Max Calavera, Andreas Kisser, Paulo Jr., Igor Cavalera

39. Sacred Reich – The American Way (1990)

Phil Rind is niet de beste zanger, maar zijn lyrics zijn de moeite. ‘Er zijn al genoeg ‘dungeons & dragons satanic bands‘ in de wereld’, zei hij daar ooit over. ‘En er is genoeg bullshit om over te schrijven.’ In ‘Crimes Against Humanity’ klaagt hij de ecologische crisis aan, in ‘State of Emergency’ het Apartheidsregime. Het grungy ‘Who’s to Blame’ rekent af met ouders die de zelfmoord van hun kind aan metalbands durven te wijten. En ’31 Flavors’ is zowaar een Peppers-achtig raprockpleidooi om ook eens wat hiphop en funk te checken.

Live-klassiekers: ‘The American Way’, ‘Love … Hate’, ‘Who’s to Blame’

Line-up: Wiley Arnett, Jason Rainey, Phil Rind, Greg Hall

40. Megadeth – Rust in Peace (1990)

Na de teleurstellende, maar toepasselijk getitelde plaat So Far, So Good…So What! stond Megadeth er aan het begin van de jaren ’90 weer met Rust in Peace. Een ontnucherde Mustaine ging nu echt de politiek in, met een openingsnummer over het conflict in Noord-Ierland. De titeltrack drukt de de hoop uit dat het atoombommenarsenaal in vrede zal wegroesten – ja, dat zijn Bush Sr. en Gorbatsjov daar rechts op de cover. Gelukkig blijken de snaren van de onnavolgbare nieuwe gitarist Marty Friedman anno 2022 geheel roestvrij.

Live-klassiekers: ‘Holy Wars… The Punishment Due’, ‘Hangar 18’, ‘Tornado of Souls’

Line-up: Dave Mustaine, Marty Friedman, David Ellefson, Nick Menza

41. Sepultura – Arise (1991)

Na twee jaar touren met Beneath the Remains was Sepultura in 1991 zo populair dat ze zelfs op MTV gedraaid werden. Tenminste, voor even. De clip voor de eerste single, ‘Dead Embryonic Cells’, was een succes, maar die van het titelnummer, waarin de band optreedt voor een kruis met daaraan de Here Jezus himself (en dat uiteindelijk in vlammen lijkt op te gaan), werd in de VS van de kabel gehaald. Arise leek qua sound op Beneath the Remains, maar hier en daar geven samples en percussie een voorsmaakje van wat nog komen zou.

Live-klassiekers: ‘Arise’, ‘Dead Embryonic Cells’, ‘Desperate Cry’

Line-up: Max Calavera, Andreas Kisser, Paulo Jr., Igor Cavalera

42. Thunder – Laughing on Judgement Day (1992)

Sepultura was cool in 1992, and Rage Against the Machine natuurlijk, en Nirvana. Thunder was dat niet. Bluesy hardrock als deze moest je toen als band minstens camoufleren onder een laagje grunge – zie Pearl Jam of Soundgarden. Maar tal van muzikale trends en omwentelingen verder klinkt dit vandaag gewoon als een uitstekende rockplaat, die niet moet onderdoen voor beter getimede of hipper geproduceerde albums in het genre. Benieuwd hoe de quasi originele line-up anno 2021 klinkt.

Live-klassiekers: ‘Low Life in High Places’, ‘A Better Man’, ‘Empty City’

Line-up: Danny Bowes, Luke Morley, Ben Matthews, Chris Childs, Gary James

43. Ugly Kid Joe – America’s Least Wanted (1992)

Ook niet cool, maar destijds onweerstaanbaar voor weerbarstige middelbareschoolkids was Ugly Kid Joe – check die puberale albumcover. ‘I stink, I drink, I smoke, I am a joke’, aangevuurd door karikaturale glammetal, dat ging erin als Coca-Cola. Teveel van dit prettig bruisende goedje is slecht voor je tanden, en wij hadden dan ook nooit gedacht dat deze band decennia later op Graspop zou staan. Maar gaan wij hun potige versie van ‘Cat’s in the Cradle’ van de sentimentele softpopzanger Harry Chapin deze zomer uit volle borst meezingen? Yeah, sure.

Live-klassiekers: ‘Neighbor’, ‘Panhandlin’ Prince’, ‘Goddamn Devil’

Line-up: Whitfield Crane, Klaus Eichstadt, Dave Fortman, Cordell Crockett, Mark Davis

44. L7 – Bricks Are Heavy (1992)

We blijven nog even in de afdeling radiohits hangen met de ietwat metalige punk van deze volledig vrouwelijke band uit L.A. ‘Pretend We’re Dead’ – een poging tot love song die uitdraaide op een sarcastische lofrede aan de apathie – ken je vast nog. En ook verder valt er heel wat te grinniken tijdens het headbangen. In ‘Diet Pill’ ligt er een vermoorde echtgenoot op bed, ingenaaid in een laken, op ‘Wargasm’ wordt de draak gestoken met de Amerikaanse oorlogsgeilheid. En onze ‘Shitlist’ is sinds de prille nineties alleen maar langer geworden.

Live-klassiekers: ‘Shitlist’, ‘Pretend We’re Dead’, ‘Monster’

Line-up: Donita Sparks, Suzi Gardner, Jennifer Finch, Demetra Plakas

45. Monster Magnet – Spine of God (1992)

Het debuut van Monster Magnet was één van de eerste symptomen van de stonerrock, een aanvankelijk vooral door potheads bevolkte stroming van muzikanten die loodzware riffs wel lekker vonden, maar het hele metalcircus een beetje lachwekkend. Dus wordt er in ‘Nod Scene’ gewoon met een stonede grijns door oude blootboekjes gebladerd, en is afsluiter opgedragen aan ‘Ozium’, een destijds populaire spray om weedgeur mee te verdrijven. Dat vonden veel metalfans natuurlijk ook redelijk epic, en dus sloten ze de band in het hart.

Live-klassiekers: ‘Spine of God’, ‘Nod Scene’, ‘Medicine’

Line-up: Dave Wyndorf, John McBain, Joe Calandra, Jon Kleiman

46. Obituary – The End Complete (1992)

Laaggestemde gitaren, daverende blastbeats, abrupte tempowisselingen – Obituary serveert precies waar deathmetalfans van houden. Op deze derde plaat was hun focus het scherpst. Deed zanger John Tardy op hun debuut vaak zelfs niet de moeite om teksten te schrijven voor zijn angstaanjagende vocalen, dan zijn alle gore details over rottende zielen en met bloed doordrenkte hoofden hier perfect te verstaan. In het afgelopen decennium waren hun albums nogal inwisselbaar, maar als ze live deze songs bovenhalen gaan wij gegarandeerd voor de bijl.

Live-klassiekers: ‘I’m in Pain’, ‘The End Complete’, ‘Back to One’

Line-up: John Tardy, Allen West, Trevor Peres, Frank Watkins, Donald Tardy

47. Paradise Lost – Icon (1993)

Voor wie death metal nog een beetje te vrolijk vond, was er in de jaren negentig ook een groeiende aanbod van bands die de grommende vocalen combineerden met slepende, neerslachtige gitaren die ze bij Black Sabbath leenden. Op dit album is te horen hoe het gegrom langzaamaan plaats maakte voor de gezangen die in de metal de gotiek inluidden. Sommige oude fans vielen terstond van hun geloof, maar het nieuwe genre vond wel een publiek, en ook andere bands gingen hun gitaren steeds weelderiger aankleden.

Live-klassiekers: ‘True Belief’, ‘Embers Fire’, ‘Remembrance’

Line-up: Nick Holmes, Gregor Mackintosh, Aaron Aedy, Steve Edmondson, Matthew Archer

48. Sepultura – Chaos A.D. (1993)

Op Chaos A.D. steeg Sepultura boven zichzelf uit. De openingstrack ‘Refuse/Resist’ begint met de hartslag van zanger Max Cavalera’s ongeboren zoon Zyon, gevolgd door opzwepende Afrobraziliaanse percussie, en mondt uit in een razende aanklacht tegen politiegeweld. De volgende songs zijn inhoudelijk even sterk, en heffen de vuist tegen territoriumoorlogen, censuur en zelfs de biotechsector, onvermoeibaar voortgestuwd door onvoorspelbare ritmes. We zullen drummer Igor Cavalera missen op Graspop.

Live-klassiekers: ‘Refuse/Resist’, ‘Territory’, ‘Slave New World’

Line-up: Max Calavera, Andreas Kisser, Paulo Jr., Igor Cavalera

49. Korn (1994)

Het is anno 2021 moeilijk te geloven, maar het debuut van Korn kreeg aanvankelijk erg weinig aandacht. De manier waarop zanger Jonathan Davis op de plaat afrekende met zijn eigen jeugdtrauma’s – op één onvergetelijk moment zelfs luidop huilend – leek te confronterend, te ongemakkelijk, te schrijnend. Maar bij veel jongeren raakte het rauwe verdriet van Davis een snaar, en de bijna paniekerig energieke rapmetal van de band deed de rest: het album werd een fenomeen, en moedigde ook andere artiesten aan om hun kwetsbaarheid te tonen.

Live-klassiekers: ‘Blind’, ‘Shoots and Ladders’, ‘Faget’

Line-up: Jonathan Davis, Brian ‘Head’ Welch, James ‘Munky’ Sheffer, Reginald ‘Fieldy’ Arvizu, David Silveria

50. The Offspring – Smash (1994)

Er staan wel vaker punkbands op Graspop, maar voor The Offspring is het de eerste keer. Veel riffs op Smash zijn heavy genoeg voor metal, maar hun hele attitude is pure punk. Dexter Holland’s tergende gesneer gaat door merg en been, maar toch zongen alle tieners in 1994 luidkeels mee dat ze zichzelf verachtende suckers waren. De muziek is rotaanstekelijk, en zit vol verrassende wendingen, zoals het oosterse motiefje in ‘Come Out and Play’, en de band is gelukkig volstrekt allergisch voor het melodrama dat veel poppunkplaten besmet.

Live-klassiekers: ‘Come Out and Play’, ‘Self Esteem’, ‘Bad Habit’

Line-up: Bryan ‘Dexter’ Holland, Kelvin ‘Noodles’ Wasserman, Greg Kriesel, Ron Welty

51. Lagwagon – Trashed (1994)

Meer punk valt er dit jaar van de Lagwagon, net als The Offspring een Californische band, maar dan één met een uitgesproken skatepunkklank: snellere tempo’s om de circle pits te doen draaien, meer gruis in de gitaren, minder laconieke zang. De lyrics zijn verrassend geëngageerd. Het openingsnummer gaat over een jongen die zijn kleingeestige geboortestad verlaat vanwege zijn geaardheid, niet het soort song dat je meteen verwacht van een nineties-punkband. Hun cover van ‘Brown Eyed Girl’ van Van Morrison is dan weer heerlijk puberaal.

Live-klassiekers: ‘Island of Shame’, ‘Coffee and Cigarettes’, ‘Give It Back’

Line-up: Joey Cape, Chris Flippin, Shawn Dewey, Jesse Buglione, Derrick Plourde

52. Tiamat – Wildhoney (1994)

Op Wildhoney ontpopte de voormalige deathmetalband Tiamat zich tot een rijkgeschakeerde progrockformatie. De band haalt af en toe nog heel stevig uit, maar brouwt tussendoor een bedwelmende toverdrank van klanken en stijlen. Verschillende songs lijken wel een ingrediëntenlijst te zijn voor al dan niet gefantaseerde geestverruimende recepten. Een soort mystieke bewondering en fascinatie voor de kracht van de natuur schemert overal door. De band zocht later weer meer de duisternis op, maar dit is hun meest geslaagde plaat.

Live-klassiekers: ‘Gaia’, ‘Whatever That Hurts’, ‘Do You Dream of Me?’

Line-up: Johan Edlund, Magnus Sahlgren, John Hagel, Lars Sköld

53. Paradise Lost – Draconian Times (1995)

Zanger Nick Holmes en de zijnen zakken hier nog dieper weg in de verdoemenis. Opener ‘Enchantment’ klinkt koortsig eerder dan betoverend, en draait het mes tevergeefs in de ongeneeslijke wonde. Tragische helden dragen vijftien songs lang wanhopig het wrede noodlot op hun schouders, en in de outro van ‘Forever Failure’ mag de geschifte sekteleider Charles Manson komen vertellen dat hij spijt heeft dat hij ooit geboren is. De perfecte mascotte voor een naargeestige, maar toch intrigerende plaat. Geloof ons, Charles, je bent niet de enige.

Live-klassiekers: ‘Enchantment’, ‘The Last Time’, ‘Forever Failure’

Line-up: Nick Holmes, Gregor Mackintosh, Aaron Aedy, Steve Edmondson, Lee Morris

54. My Dying Bride – The Angel and the Dark River (1995)

Nog meer gotische tragiek viel er in 1995 te rapen bij deze wegkwijnende Engelse bruid, die het ontwerp van het doodsprentje op de albumcover zo op het eerste gezicht aan een creatief familielid met een computer had overgelaten. De diepdroeve songs slepen zich voort, en de woekerende teksten vol duistere gedachten strengelen zich om je heen als een wurgende slingerplant. Soms wordt het even lachwekkend – ‘The sexuality of bereavement’, echt? – maar het kan ook deugd doen om je met deze donkere rivier te laten meedrijven.

Live-klassiekers: ‘The Cry of Mankind’, ‘From Darkest Skies’, ‘Your Shameful Heaven’

Line-up: Aaron Stainthorpe, Andrew Craighan, Calvin Robertshaw, Adrian Jackson, Martin Powell, Rick Miah

55. Down – Nola (1995)

Een band met Panterazanger Phil Anselmo als voorman en Pepper Keenan van Corrosion of Conformity op gitaar, dat klonk in 1995 al op voorhand onweerstaanbaar. En de onstopbare modderstroom van groovy sludgemetal op deze plaat stelt geen moment teleur, al moet het gezegd dat deze ‘supergroep’ sindsdien met elke plaat wat van zijn impact verloren heeft. Van de herhaaldelijke lompe uitlatingen van de zanger kunnen we helaas niet hetzelfde zeggen. Hopelijk spaart hij op Graspop zijn stem een beetje, anders mag hij thuisblijven.

Live-klassiekers: ‘Bury Me in Smoke’, ‘Lifer’, ‘Stone the Crow’

Line-up: Phil Anselmo, Pepper Keenan, Kirk Windstein, Todd Strange, Jimmy Bower

56. Sepultura – Roots (1996)

Zoals de titel en cover al aangeven dook Sepultura op Roots nog dieper in de Braziliaanse tradities. Op het onverslijtbare ‘Ratamahatta’ doet de gerenommeerde percussionist en producer Carlinhos Brown mee – er ontsnapt hem in het begin, na een opsomming van alle ellende in de favelas zelfs een (Portugese) vloek. Maar de plaat verraadt ook minder traditionele invloeden, zoals de groovy rapmetal van Korn en Faith No More – Jonathan Davis en Mike Patton komen zelfs even dag zeggen tijdens ‘Lookaway’.

Live-klassiekers: ‘Roots Bloody Roots’, ‘Ratamahatta’, ‘Attitude’

Line-up: Max Calavera, Andreas Kisser, Paulo Jr., Igor Cavalera

57. Dimmu Borgir – Enthrone Darkness Triumphant (1997)

Op zijn doorbraakplaat zette deze Zweedse band de duivel op de troon en de symfonische blackmetal in de spotlights. Oogverblindende synthesizerschichten doen de duisternis af en toe oplichten, maar het gekrijs van zanger Shagrath maakt niettemin krassen op je trommelvlies. En dan heb je z’n teksten nog niet gehoord. Tijdens ‘In Death’s Embrace’ worden er geheel volgens de blackmetaltraditie hulpeloze christenzielen geoogst en doen de bandleden nogal onbeleefde dingen met de smekende hand van God de Vader.

Live-klassiekers: ‘Mourning Palace’, ‘Spellbound (By the Devil)’, ‘In Death’s Embrace’

Line-up: Shagrath, Silenoz, Stian Aarstad, Nagash, Tjodalv

58. Good Riddance – Ballads from the Revolution (1998)

Ook deze punkband staat voor het eerst op Graspop, en ook tijdens hun show zal er dankzij de genadeloos voortgalopperende drums met overgave gemosht worden. Dat is echter nog geen excuus om als een aggressieve halvegare met je vuisten te gaan zwaaien, zingt de band hier zelf op het nummer ‘Salt’, nog steeds een live-favoriet. Altijd handig om bepaalde mensen daar nog even aan te herinneren. ‘Ballads’ zijn er ondanks de titel niet echt te bespeuren op deze plaat. Zelfs het talrijke liefdesverdriet is verpakt in ijverig voortjakkerende songs.

Live-klassiekers: ‘Fertile Fields’, ‘Salt’, ‘Slowly’

Line-up: Russ Rankin, Luke Pabich, Chuck Platt, Sean Sellers

59. My Dying Bride – The Light at the End of the World (1999)

Het licht aan het einde van de wereld deed in 1999 de deathmetalvocalen herrijzen bij My Dying Bride. Gitaren overstemmen opnieuw de strijkers en toetsen, maar de impact op uw gemoedstoestand is nog steeds bij voorkeur vernietigend. Het enige licht lijkt afkomstig van de engelen van de Apocalyps – in de epische openingssong ‘She Is the Dark’ verspreiden dood en verderf zich over het land, en later krijgt zelfs de zee koorts. De enigszins troostende afsluiter ‘Sear Me III’ doet dan weer vervaarlijk aan zelfdoding denken. Gezellig.

Live-klassiekers: enkel ‘She Is the Dark’ wordt nog regelmatig gespeeld

Line-up: Aaron Stainthorpe, Andrew Craighan, Calvin Robertshaw, Adrian Jackson, Shaun Taylor-Steels

60. Within Temptation – Mother Earth (2000)

Al die symfonische metal is misschien fijn om bij weg te dromen als fantasy je ding is, maar in de hitparade maakt het geen schijn van kans, toch? Nou, daar dachten de stichters van de Nederlandse band Within Temptation anders over. In de maanden na het verschijnen van deze plaat veroverden ‘Mother Earth’ en ‘Ice Queen’ zowat overal de ether, tot de epische riffs, de dramatische strijkers en koren, en de indrukwekkende vocale uithalen van Sharon den Adel volstrekt voorspelbaar, maar daarom niet minder onweerstaanbar waren geworden.

Live-klassiekers: ‘Mother Earth’, ‘Ice Queen’, ‘Deceiver of Fools’

Line-up: Sharon den Adel, Robert Westerholt, Jeroen van Veen, Michiel Papenhove, Martijn Westerholt, Ivar de Graaf

Ontbreken enkele van deze platen nog in je collectie, en wil je ze graag kopen? Klik dan op de albumcover!

Graspop 2022

Graspop 2019
Photo: Elsie Roymans (Graspop Metal Meeting 2019)

Graspop Metal Meeting zou in 2020 haar zilveren jubileum vieren, maar werd vanwege het coronavirus zowel in 2020 als in 2021 afgelast. Maar er is hoop: voor de editie van 2022 zijn inmiddels meer dan honderd namen aangekondigd.

  • Locatie: Dessel, België
  • Datum: 16 t/m 19 juni 2022
  • Tickets: gekochte tickets voor de editie van 2021 blijven geldig.
  • Meer informatie vind je op de website van Graspop.
Behalve over Belgische festivals schrijf ik ook over ongewone festivalacts in andere landen en over festivals die zich specialiseren in eigenaardige genres.