Het was even zoeken hoor, op de vrijdagavond van Eurosonic 2026. Sommige van de veelbelovende acts op het blokkenschema bleken in de praktijk nog wel wat ongepolijst, schuw of futloos. Gelukkig vielen de puzzelstukjes zo na een uurtje of 22 wel op hun plek: de huiver maakte plaats voor passie en vuur. Zo kwamen we toch nog tot deze zes denderende hoogtepunten.
Droom Dit
Het is een betekenisvol weerzien voor Droom Dit op Eurosonic Noorderslag 2026. Twee jaar geleden ontpopte de artsy nederpopband zich tot dé doorbraakact van Noorderslag. Dit optreden was een cruciaal moment voor de groep, zo vertelt zanger Sam de Laat, ditmaal in het Engels.
Nu mag het zestal zich aan de rest van Europa voorstellen, en doet dit met een vlijmscherpe en goed uitgedachte set in de Machinefabriek. Al hun verschillende kwaliteiten worden in die krappe driekwartier tentoongesteld: de intensere, spoken word-achtige nummers (‘Ik Voel Voor Jou’), de catchy poprefreinen (‘Ik Weet Het’, ‘Suis In Mijn Oren’) en de zang van toetsenist Roos Tijssen (‘Huidhonger’) krijgen een plek in de setlist.
Waar zo’n uiteenlopende, toch behoorlijk volgestopte set bij andere ESNS-acts soms kan aanvoelen als een gebrek aan eenduidige identiteit, is dit bij Droom Dit niet het geval. De verschillende uitstapjes worden juist piekfijn aan elkaar geregen met de rode draad van De Laat’s theatrale stage presence en de altijd moody en wonderschoon poëtische teksten, die hopelijk ook voor het niet-Nederlandssprekende publiek de juiste snaar raken.
Officer John
Wat als Bono met behulp van Vegyn achter de knoppen een dromerige shoegazeplaat zou opnemen geïnspireerd door de downtempo- en triphopgolf uit de jaren ’90? De Ierse Niall Rogers doet met zijn project Officer John een aardige poging om die vraag te beantwoorden.
Aan het begin van het optreden lijkt het kleine zaaltje van het A-Theater niet bestand te zijn tegen de wall of sound die de band creëert, getuigende van de vele mic feedback. Nadat deze problemen zijn opgelost kan het publiek zich gelukkig volop overgeven aan de muzikale massage van Officer John. Rogers verzorgt het gitaarspel en de vocals, soms in harmonie met zijn twee bandleden (en tevens broers!), die de rol van bassist en toetsenist vervullen.
Geen live drums dus, maar die waren in dat geval ook waarschijnlijk hopeloos verzopen geraakt onder de dikke lagen gitaar en synth. Geen verkeerde keuze dus, aangezien deze nostalgische ‘90s-triphop drums juist een belangrijke rol spelen in het hypnotiserende effect van de muziek. Tel daar de shoegazey was aan gitaren en de bemoedigende akkoorden van de toetsenist bij op, en Officer John laat je met gemak opstijgen. De meer basic en vlakke pianoballad die richting het einde van de set voorbij komt voelt wel wat misplaats en onnodig; prima om die van de setlist te laten volgende keer.
DasRADIAL
Stop je hoofd in een magnetron, zet ‘m 3 minuutjes op 1000 watt en *ping*: de dampende, spacy new wave van DasRADIAL knettert zo je gehoorgang in. De prettig gestoorde Luxemburgse acteur en muzikant Max Thommes heeft gebroed op een arsenaal aan absurde maar verrekt dansbare nummers en brengt ze vol overgave. Hij is in een pot met gouden verf gevallen en waant zich een astronaut op zijn eigen ruimteschip. De vibe is donker, dystopisch en gewoon een beetje raar – een verfrissend contrast met de vele schuchtere artiesten die we eerder vanavond zagen. Zet er een LED-scherm met wat wazige visuals achter en je hebt een uiterst vermakelijke festivalact te pakken.
Future Utopia
De naam Fraser T. Smith doet misschien niet meteen een belletje rinkelen, maar de zanger van de band heeft als producer een uitpuilende prijzenkast (voor samenwerkingen met onder andere Adele, Stormzy, Sam Smith, Gorillaz en RAYE). Van de muziek van zijn eigen passieproject Future Utopia spat beduidend minder originaliteit af. Het voelt als een soort St. Paul-mixtape met in elkaar gebreide invloeden van Empire of the Sun, Maribou State, Tame Impala en Khruangbin. Desondanks zorgt de psychedelische indie-electro van het Britse drietal voor veel blijdschap in de grote zaal van Simplon. Het groovet en swingt erop los, en zangeres Molly J maakt diepe indruk met haar vocale bereik (was dat nou die befaamde Mariah Carey-noot?!). Future Utopia wint niet de originaliteitsprijs, maar wat zou dit het goed doen in de nacht van pak ’m beet Sziget.
Keo
In de piekjaren van de Hitkrant had Keo gegarandeerd een prominente spot bekleed. De Britse band heeft namelijk alles in huis om tienermeisjes te laten wegzwijmelen op de eerste rij, maar daarmee doen we ze eigenlijk behoorlijk tekort. Keo heeft een ontzettend lekker geluid en frontman Finn Keogh bezit een dijk van een stem. Een soort liefdesbaby van Nirvana en The Fray, die moeiteloos veertig minuten weet te boeien. Het wordt soms wat zoet en de teksten klinken hier en daar als tienerdagboekpassages, maar dat we deze vier posterboys nog regelmatig terug gaan zien, lijkt haast onvermijdelijk.
Kaboutertje Putlucht
“We zijn in het hol van de leeuw. Gadverdamme, wat is het goor hier!” Wie de ironische, punky en vooral luide Kaboutertje Putlucht in het gebouw van berucht studentencorps Vindicat programmeerde, verdient de lolbroeken-award. Over de bijzondere spanning die het oplevert – dat er vanaf het balkon enkele jasje-dasjes streng staan te kijken naar de schreeuwende punkband – zegt de frontman niet veel. Of toch: “Er is zoveel rotzooi in de wereld. Ruim het alsjeblieft op. En begin bij jezelf.” Of vullen we nu zelf in dat hij tijdens deze preek toch even omhoog kijkt? De Vindicat-praeses aanschouwt het in ieder geval met een verzuurd gezicht.
Deze toch vrij zwaarmoedige toon komt verrassend genoeg herhaaldelijk terug in de show. Ze brengen veel nieuwe muziek, die ineens niet meer cynisch en grappend over thema’s als ‘kindjes slaan’ en ‘Hennie Huisman’ gaat, maar over eenzaamheid en overleden oma’s. Je begint te hopen dat ook deze ruwe beer van een frontman iemand heeft om mee te praten.
Eurosonic Noorderslag 2026
