Wat niemand je vertelt, is dat het op Eurosonic stiekem het allerleukst is om je even een festivalboeker te wanen. Tussen de échte bookingagents en serieuze businessdeals, kun je filosoferen over welk festivalpodium deze act komende zomer wat jou betreft mag bestieren. We helpen een handjevol Beneluxfestivals vooruit: deze acts van de donderdag van Eurosonic zouden niet misstaan op hun affiche.
Etta Marcus → Best Kept Secret
Op plaat klinkt Etta Marcus groots, meeslepend en bombastisch. Waar is dat geluid nu? Ze geeft zelf al aan dat ze de band dit keer thuis heeft gelaten, maar daarmee verliest haar muziek de wall of sound die het juist de aantrekkelijke drama geeft. Het voelt daarmee meer als een akoestische versie van haar set. Een steengoede akoestische set, dat dan weer wel. Loepzuiver met een vleugje Ethel Cain en/of Lana Del Rey. En ook haar eigen gitaarspel houdt sterk stand. Maar met de timing van haar optreden rond middernacht had de extra umpf van haar band juist erg welkom geweest. Al met al ontpopte ze zich alsnog als een perfecte boeking voor het indielievende publiek van Best Kept Secret. Dan mét band, alsjeblieft.
acid! → Wilde Weide
Oké, eigenlijk is dit een beetje valsspelen. Officieel debuteerde acid! namelijk een jaar geleden, maar in feite bestaat de groep al sinds 2016 (voorheen onder de naam Black Acid). Toch willen we een lans breken voor deze wedergeboorte van het Amsterdamse hiphopcollectief onder leiding van SOR. Ze zouden perfect op de line-up van Wilde Weide aansluiten. Of die van Wildeburg, Into The Woods, of welk Kultlab-festival dan ook. Het melige en interactieve karakter van hun liveshow leent zich perfect voor de prettige gestoordheid van deze festivals.
De groep opent hun optreden in de FIXY met een potje steen, papier, schaar met het publiek. Als in: het volledige publiek moet in overleg tot een antwoord komen om van de rappers te winnen. De show zit vol van dit soort droge humor. Een van hen grijpt tijdens de show een moment aan om nog even zijn airpods in het hoesje op te bergen, terwijl op de achtergrond opeens twee andere leden een willekeurig voorwerp aan het overgooien zijn. Wat de muziek betreft kun je veel trapbeats met een driedubbele laag autotune en de meest catchy hooks verwachten die inhoudelijk nooit te serieus zijn. Altijd al benieuwd geweest hoe het zou klinken als Travis Scott zou rappen over Kees van der Spek of Ludo Sanders van GTST? Dan ben je bij acid! aan het juiste adres.
Abor & Tynna → Pinkpop
De Oostenrijkers Abor & Tynna zijn geen onbekenden, want vorig jaar vertegenwoordigden de twee nog Duitsland op het Eurovisie Songfestival. Toen scoorden ze een sobere vijftiende plek, maar de act is duidelijk gegroeid. Hoewel de broer en zus als een eenheid in het wit gekleed zijn, kan het contrast tussen de twee weliswaar niet groter. Beatmaker Abor springt als een soort stoïcijnse, uit-de-zolderkamer-ontsnapte Kermit de Kikker rond over het podium, maar zijn kleinere zusje Tynna maakt veel goed.
De 25-jarige zangeres straalt popster-vibes uit, is vocaal meer dan behoorlijk en heeft veel flair en charisma. “You don’t need to understand the lyrics, we make music to dance to”, beweert ze. En daar is geen woord aan gelogen. Abor & Tynna heeft alles in huis om een hele grote te worden in Duitsland en Oostenrijk. En ook op Pinkpop – waar vaker uitblinkende poppy Songfestival-acts een podium krijgen – zouden ze volgens ons niet misstaan. Kunnen we ze met terugwerkende kracht toch nog onze douze points geven?
Joshua Idehen → Down The Rabbit Hole
De Zweeds-Nigeriaanse Joshua Idehen is misschien wel de meest markante figuur dat we tot nu toe op ESNS tegenkwamen. Vanaf moment één verdrinken we in zijn onweerstaanbare charisma. De twinkeling in de ogen, de grijns op het gezicht, de geanimeerde houding: zijn aanstekelijke enthousiasme is liefde op het eerste gezicht. Idehen predikt zijn spoken word-teksten op de maat van een strakke housebeat. Hij roept op tot verzoening, onbevangenheid en gelijkwaardigheid, maar wel met spitse, maatschappijkritische oneliners. Waarom gaan we er niet vanuit dat iedereen van nature goed is? En waarom sluiten we ons af en stellen we ons zo weinig open? “For everyone who feels offended, get over it. I meant every word.”
Idehen houdt ons de spiegel voor en neemt ons in zijn preek bij de hand. Letterlijk, want hij daagt ons uit de hand van onbekenden om ons heen te schudden. Het werpt een deken van zachtheid over de theaterzaal. Doel bereikt. Het hoogtepunt van de set wordt het sarcastische, rake ‘Mum Does The Washing’, dat alle verwerpelijke ‘ismes’ beeldend overbrengt. In een wereld die in brand staat, ontsteekt Joshua in ons het vreugdevuur. Halleluja, wij hebben ons vanavond bekeerd tot zijn kerk. We bidden voor een reprise op Down The Rabbit Hole, waar zijn onverminderde positiviteit perfect zou aansluiten op een gemoedelijk sunset slot naast het meer van de Groene Heuvels.
Florence Road → Rock Werchter
De opgewekte indierock van Florence Road smeekt haast om voor een uitgestrekte festivalweide gespeeld te worden, midden op de dag wanneer de zon op z’n hoogste punt staat. Het liefst voor een publiek vol muzieknerds met een voorliefde voor gitaarmuziek die zich net twee tikjes naar links op het muzikale spectrum bevindt. Rock Werchter, schrijven jullie al mee?
Op Eurosonic moet Florence Road het voor nu nog met een klein indoor podium doen, maar dit kan niet lang meer duren. De liedjes zijn ijzersterk, goed uitgedacht en memorabel. De refreinen hebben telkens een flinke anthemic kwaliteit, zoals dat van ‘Good Nights’, wat iets weg heeft van Olivia Rodrigo’s ‘get him back!’. En met het krachtige en kenmerkende stemgeluid van zangeres Lily Aron, met hier en daar een vleugje country twang, heeft de band al een unieke sound weten te ontwikkelen. Voor de liveshows kan het constante belten van Aron soms wel een beetje overweldigend zijn; met iets meer highs en lows zou ze het publiek (en zichzelf) wellicht nog net wat extra ademruimte kunnen geven.
The Clumps → Lowlands
THE CLUMPS zijn nog maar net oud genoeg om hun instrumenten zonder ouderlijk toezicht vast te houden, maar ze spelen grunge alsof ze de jaren negentig heel bewust hebben meegemaakt. Ze geven hierbij net genoeg knikjes naar Arctic Monkeys en Nothing But Thieves om het actueel te houden. Het publiek bestond opvallend genoeg vooral uit mannen die juist hun eigen 90’s herbeleefden en in The Clumps hun vervlogen rocksterdromen terugzagen. Als de leadzanger hint op een crowdsurf gaan de handen dan ook gretig in de lucht om zíjn rocksterfantasie tot leven te wekken. In thuisland Noorwegen timmeren ze al stevig aan de weg en als die lijn zich voortzet, passen de jongens met hun scherpe randjes over een paar jaar mooi in een ramvolle Bravo.
EV → Terug naar de tekentafel
Tijd voor smerige bass faces in het Grand Theatre, want de Britse specialist in ‘dancey lad rap’ EV maakt zijn opwachting. De eerste klanken zijn veelbelovend: dikke ladingen UK bass galmen door de zaal, die tegen 1 uur ’s nachts goed in de olie zit. Dit geldt overigens ook voor EV zelf. Hij deelt gul drank met de voorste rij en laat zien dat hij héél snel een biertje kan adten. Hoewel dit tot op zekere hoogte bijdraagt aan het entertainment, legt zijn dorst soms ook wat beperkingen bloot. Zo weet hij bij gebrek aan de scherpe randjes nauwelijks nog te maskeren hoe zijn vocals bijna volledig van een bandje komen en komt hij tussen de liedjes door ook maar moeilijk uit zijn woorden. Een pijnlijk gezicht, en een contrast met andere acts die heel dankbaar met hun spot op ESNS omgaan. Zonde, want de lad kan prima zijn publiek opzwepen en met zijn liedjes zit het ook wel snor. Hopelijk weet de Brit zijn liveshow nog iets verder te verfijnen. Maar fokkin’ ‘ell mate, wat kan ‘ie zuipen hè!
Eurosonic Noorderslag 2026
