Roadburn in Tilburg is de jaarlijkse hoogmis voor liefhebbers van zware muziek. Klinkt dat aantrekkelijk, maar loop je nog wat verloren in het programma? Dan helpen we je graag een eind op weg met deze twaalf verpletterende acts.
1. Krallice
De New Yorkse band Krallice is typisch Roadburn: geen enkele interesse in vuurwerk of vergezochte verkleedpartijen, maar met een zwartgeblakerde sound die de gemiddelde blackmetalband doet blozen en een technisch vernuft waarvoor zelfs jazzmuzikanten hun hoed afnemen. Het drukst wordt het waarschijnlijk bij hun set op vrijdag, want dan duiken ze in het roemruchte verleden van albums als Diotima (2011) en Dimensional Bleedthrough (2009). Maar daar laten ze het niet bij: de band speelt nog twee andere sets, die focussen op hun minder bekende heden en toekomst.
Krallice staat twee keer op de main stage. Donderdag van 15:30 tot 16:30 spelen ze daar een ‘future’ set, vrijdag van 19:20 tot 20:30 een ‘past’ set. Zondag spelen ze van 14:00 tot 15:00 een ‘present’ set in The Terminal.
2. Billy Woods
Een week eerder stond hij nog op Rewire in Den Haag met ELUCID als Armand Hammer, maar op Roadburn doet rapper Billy Woods – ook al uit New York – geheel zijn eigen zin. Dus vertelt hij de grimmige verhalen van zijn recentste plaat Golliwog, waarop hij zijn eigen rauwe ervaringen met racisme en armoede verwerkt tot science fiction en horrorscenarios zonder de emoties te laten verwateren. De ronduit akelige samples waaruit zijn skeletale beats zijn opgebouwd bevorderen de sfeer allesbehalve, maar dat vindt op Roadburn doorgaans niemand een probleem.
Billy Woods speelt donderdag van 18:50 tot 19:40 in The Terminal.
3. Acid Mothers Temple
Ook de legendarische Japanse band Acid Mothers Temple liet zich verleiden om drie afzonderlijke sets te spelen geïnspireerd door zijn verleden, heden en toekomst. En ook in hun geval is het verleidelijk om voor het verleden te kiezen, waarin ze tientallen wonderlijk psychedelische platen op de wereld loslieten. Er daar één uitkiezen is lastig, maar als het echt moet kiezen we voor La Nòvia, een 25 jaar oud album bestaande uit één 40 minuten lange track waarop Kawabata Makoto, de aanvoerder van de band, behalve gitaar ook harp, bouzouki en pauwenveer speelt. Gelukkig hoef je natuurlijk helemaal niet te kiezen – je kan ook gewoon drie keer gaan kijken.
Acid Mothers Temple speelt donderdag van 20:10 tot 21:20 een ‘past’ set in The Engine Room, vrijdag van 18:30 tot 19:40 een ‘present’ set op de Next Stage en zaterdag van 21:00 tot 22:00 een ‘future’ set in The Engine Room.
4. Cult of Luna
De Zweedse band Cult of Luna haalde in zijn thuisstad Umeå zowel inspiratie bij de hardcore van Refused als de death metal van Meshuggah en was 25 jaar geleden één van de grondleggers van de post-metal. Hun voorlopige carrièrehoogtepunt Vertikal landde zo’n dertien jaar geleden en was geïnspireerd door de futuristische stille film Metropolis van de Duitser Fritz Lang. Hun recentste album The Long Road North (waarop twee leden van Phoenix zowaar een beetje gitaar spelen) is inmiddels ook alweer vier jaar oud, maar wie weet horen we op Roadburn alsnog iets nieuws.
Cult of Luna speelt donderdag van 21:20 tot 22:30 een ‘early era’ set en vrijdag van 21:30 tot 22:40 een ‘late era’ set, telkens op de main stage.
5. Jesse Sykes & the Sweet Hereafter
Zangeres Jesse Sykes stond ooit nog op het podium met onder meer Sunn 0))) en Boris (zie onder), maar aan de zijde van Phil Wandscher (van de band Whiskeytown) maakt ze mijmerende alt-country onder de naam ’the Sweet Hereafter’. Niet zo’n evidente boeking dus voor Roadburn, al bevat het nieuwe album Forever, I’ve Been Being Born (het eerste in 14 jaar tijd) meer dan genoeg psychedelische invloeden om aansluiting te vinden bij heel wat andere bands op de line-up van dit jaar. Wil je je oren even rust of een paar mooie melodieën gunnen, dan komen deze twee als geroepen.
Jesse Sykes & the Sweet Hereafter speelt vrijdag van 16:50 tot 17:40 op de Next Stage.
6. Lathe of Heaven
De leden van Lathe of Heaven, vernoemd naar een boek van scifi-auteur Ursula K. Le Guin, hebben hun roots in hardcorepunk, maar in dit verband kiezen ze resoluut voor post-punk. Bands als The Cure, The Smiths, The Fall en Joy Division zijn daarbij nooit ver weg, maar de bas, drums en dubbele gitaarriffs verraden dat deze ervaren muzikanten met groot gemak nog veel vinniger te keer gaan. Zo eindigt dit concert ondanks het onvermijdelijke melodrama mogelijk alsnog in een gemene moshpit.
Lathe of Heaven speelt vrijdag van 22:50 tot 23:40 in de Hall of Fame.
7. Blackwater Holylight
Blackwater Holylight begon tien jaar geleden als een soort stonermetalband, maar sinds de dames naar LA verhuisden, staren ze wat vaker naar hun schoenen en krijgen de riffs af te rekenen met steeds dichtere mistbanken van noise. De eerste single van hun gruizige album Not Here Not Gone heet ‘Heavy, Why?‘ en klinkt als een overtuigend antwoord op de vraag. Het volgende nummer op de plaat, de veel te korte, aanstekelijk zwalpende instrumental ‘Giraffe‘ (met beats van Dave Sitek van TV on the Radio) lijkt dan weer te mikken op een tweede leven als hiphopsample.
Blackwater Holylight speelt zaterdag van 14:00 tot 15:00 in The Terminal.
8. These New Puritans
These New Puritans is de band van Jack en George Barnett, geboren in het Engelse Southend-on-Sea, en toont zich eerder promiscu dan puriteins in zijn losse omgang met smoezelige genres van postpunk en synthpop tot de uiterste regionen van jazz en modern klassiek. Op de één of andere manier weten ze daaruit telkens nog een heel eigen soort weerbarstige popsongs te boetseren ook, op het nieuwe album Crooked Wing met de hulp van onder meer Caroline Polachek en vaste producer Graham Sutton van de invloedrijke postrockband Bark Psychosis.
These New Puritans spelen zaterdag van 17:20 tot 18:20 op de main stage.
9. Prostitute
Prostitute is op het eerste gezicht een wat infantiele bandnaam, en de combinatie van de gemaskerde Arabier op de cover van hun debuutalbum uit 2024 met de titel Attempted Martyr helpt ook niet echt. Maar context is alles, en de provocatie niet gratuit: zanger Moe Kazra is zelf van Libanese afkomst en gaat geheel terecht te keer tegen anti-Arabisch racisme (‘I’m the motherfucker who took down your tower‘ zingt hij zonder vraagteken, maar boordevol sarcasme) en Israelische slachtpartijen. Het album is een nipt meer dan 42 minuten lange rant met nauwelijks een adempauze, dus die 50 minuten die ze krijgen op Roadburn gaan ze vast ook helemaal volrazen.
Prostitute speelt zaterdag van 18:20 tot 19:10 in de Engine Room.
10. Boris
Met Boris staat er zowaar nóg een inmiddels legendarische Japanse band op het podium, 30 jaar na de release van hun legendarische drone-album Absolutego (met daarop één track van meer dan een uur). Die zullen ze dit weekend vast niet spelen, maar zaterdag gaan ze wel aan de slag met de nog langere en tegelijk minimalistischere compositie Flood uit 2000. Ook hun beroemdste album Pink, een kroonjuweel van de postmetal, zullen ze zaterdag een soort van, maar vermoedelijk niet integraal spelen. Dat hoeft ook niet: een moderne update is misschien nog beter.
Boris speelt zaterdag een set geïnspireerd door het album Pink en zondag het album Flood, telkens op de main stage.
11. Bitchin Bajas
Bitchin Bajas uit Chicago combineren synths en gitaren tot een behoorlijk bedwelmend geheel dat verdwaalt in het uitgestrekte niemandsland tussen folk, jazz en de ruigten waar Roadburnfans rondhangen. Zo hebben ze onder meer een albumlang eerbetoon aan spiritual jazz-icoon Sun Ra op hun geweten, en werkten ze samen met indiefolkfenomeen Bonnie ‘Prince’ Billy. Hun laatste Inland See klinkt behoorlijk windstil voor een Roadburnband, maar het zou ons niet verbazen als er tijdens dit specifieke concert van hun tour onverwacht een stevige storm opsteekt.
Bitchin Bajas spelen zaterdag van 20:00 tot 20:45 op de Next Stage.
12. Sir Richard Bishop
Wie zondagmiddag rustig in de sfeer wil komen, kan terecht bij gitarist Sir Richard Bishop, ooit lid van de schijnheilig genaamde artpopband Sun City Girls, nu al jarenlang in zijn ééntje op wandel. Zijn geoefende vingers vinden eeuwenoude folk in zijn zessnarengitaar, akkoordenschema’s uit verre oorden of experimentele klanken die nog zelden of nooit iemand tevoorschijn wist te toveren, of zoals hij het zelf met een knipoog samenvatte op de cover van zijn recentste album: hillbilly ragas.
Sir Richard Bishop speelt zondag van 14:30 tot 15:20 in de Hall of Fame.
Roadburn Festival 2026
