Na een overvolle week clashen de herinneringen in ons hoofd als artiesten op de line-up. Maar dit gaan we zeker onthouden van Primavera Sound 2026.
1. Robert
Robert Smith ontpopte zich op deze editie tot de gezellige zonderlinge opa van het festival. Niet alleen speelde hij met zijn eigen band The Cure een erg gulle ‘greatest hits‘-set van bijna 2,5 uur – goed voor maar liefst 29 songs, daags nadien dook hij ook opnieuw op als special guest bij een wel heel opmerkelijke verrassingsact.
2. Olivia
Dat was niemand minder dan Olivia Rodrigo, die op geheel eigen wijze een verdacht gat in de timetable kwam opvullen waarvan de inhoud pas op de valreep duidelijk werd. Ze vloog er meteen in met ‘bad idea right?’ en zorgde met deze en andere songs misschien wel voor hét meezingmoment van het hele festival. Je moet het toch maar doen als festival om zo’n naam gewoon lekker geheim te houden. En toen moest Robert Smith nog komen, die te horen is in een song van Rodrigo’s volgende week te verschijnen plaat die hij in wereldpremière even kwam meezingen.
3. Noodweer
Helaas waren er dit jaar ook minder prettige verrassingen. Vrijdag werd het normaal zo zonnige festival overvallen door een aanhoudende regenbui die ook flink wat wind met zich meebracht, waardoor de organisatie zich gedwongen zag om de vier afsluitende concerten op de twee grootste podia – van Alex G, Massive Attack, Doja Cat en Bad Gyal af te gelasten. Dat was een flinke streep door de rekening, en het roept onvermijdelijk de vraag op of een festival in Nederland in deze omstandigheden ook zou (moeten) annuleren, of daar doorgaans beter op voorbereid is.
Hoe dan ook: de organisatoren vonden dit vast ook vreselijk. Betere communicatie was welkom geweest – er stonden nog lang mensen aan de hoofdpodia te wachten op Massive Attack toen al online stond dat ze niet zouden spelen – maar mogelijk was dit ook bedoeld om te vermijden dat iedereen tegelijk naar de uitgang zou snellen.
4. Traantjes
Ook voor de artiesten was dit uiteraard niet prettig. Doja Cat barstte live op Instagram in tranen uit, in haar podiumoutfit, toen ze daar moest mededelen dat het concert niet zou kunnen doorgaan. Het waren lang niet de enige tranen die er dit weekend geplengd werden. Van bij Current 93 op maandag tot bij Dijon op zaterdag zagen we mensen in het publiek tranen wegpinken tijdens songs die hen sterk aangrepen, gelukkig vaak opgevangen door een knuffel of zakdoekje van andere festivalgangers.
5. Emo-oldies
Helemaal emo was het concert van Texas Is the Reason, een heuse emoband die 30 jaar geleden op de rand van de doorbraak uit elkaar ging, maar nu had besloten om toch nog eens samen op tour te gaan. Ze waren duidelijk ontroerd door de reactie die deze oude songs vandaag nog opriepen bij een talrijk toegestroomd publiek, dat gaandeweg zelfs aan het slamdansen sloeg. Ook dat is Primavera ten voeten uit.
6. Zeegeur
Damon Albarn werd dan weer zichtbaar emotioneel toen de zeelucht hem zaterdag plots in de neus sloeg. Het is een goed bewaard geheim dat het op Primavera om de één of andere duistere reden vaker naar rioolwater dan naar zeelucht ruikt, maar tijdens de song ‘On Melancholy Hill’ uit Plastic Beach, ruimschoots voorzien van marien geïnspireerde visuals, was ook in het publiek plots een sterke zeegeur te merken. ‘I live by the sea, and this is the smell of home to me. I love it,’ grijnsde de sowieso al redelijk melancholisch gestemde zanger. Geen idee welke zeegod we hiervoor moeten bedanken, maar het was een merkwaardig, memorabel moment.
7. Weird noise
Wie vond dat Primavera vorig jaar te veel richting pop overhelde, kon dit jaar opgelucht ademhalen. En wie vond dat iemand als Addison Rae er nog steeds te veel aan was, kon eenvoudigweg andere oorden opzoeken. The Levi’s Warehouse bijvoorbeeld, een stikhete parkeergarage met een doorgaans nogal ravey programmatie. Daar mocht op hetzelfde moment niemand minder dan de 78-jarige Joan LaBarbara, wiens geheel uit stemgeluiden samengestelde composities onder meer de soundtrack van de film ‘Arrival’ inspireerden, drie kwartier lang haar eigenzinnige ding doen voor een aandachtig, rechtopstaand publiek.
Meteen daarna was het de beurt aan het duo Matmos, dat muziek maakt met uitsluitend door metalen objecten geproduceerde klanken, waarvan ze er heel wat live op het podium opnamen, in een droogkomische, anarchistische, maar wel door en door muzikale performance. ‘There’s so many of you here,’ zei Martin Schmidt oprecht verbaasd. ‘I don’t know why you’re not watching The Cure, are you fucking idiots? Okay, just stick around in the garage where the weird noise is.’ Met plezier!
8. Rijen
TIjdens de buien op donderdag was datzelfde Warehouse – het enige overdekte podium – ontzettend populair, en ook zaterdagavond stond er een lange rij. Dat is een kwaal die vooralsnog enkel het Cupra Pulse podium trof, waar danslustigen het hele weekend flink lang moeten aanschuiven, en die zich nu blijkbaar uitbreidt naar andere stages. Bij de op de valreep aangekondigde dj-set van The Avalanches was het het ergst – wie daarbij wou zijn moest daarvoor veel andere concerten skippen.
Anderzijds is het aan alle andere podia eigenlijk doorgaans heel eenvoudig om een heel eind naar voren te lopen en alles goed te zien. Wie ergens in de rij gaat staan, doet het dus zichzelf aan. Al hadden wij na afsluiter Gorillaz heel graag ons weekend afgesloten met A Guy Called Gerald, maar daar was helaas geen doorkomen aan.
9. Tooggangers
Een beetje eigenaardig op Primavera is dat er niet alleen bierverkopers met een gekoeld vat op hun rug rondlopen, maar ook heuse mobiele biertaps rondrijden, soms tot bijna vlakbij het podium. Uiteraard vinden die altijd wel kopers, anders waren ze al lang weer afgevoerd. Maar het is wel een behoorlijk vervelend fenomeen als je in een dicht opeengepakte menigte een concert probeert te volgen. En het komt de concentratie en de beleving niet bepaald ten goede. Weg ermee alstublieft.
10. Overlap
Met de dramatische overlappingen tussen onmisbare concerten in de timetable die Primavera de afgelopen jaren kenmerkten, viel het dit jaar al bij al best mee. Dat was geen toeval: de line-up was opvallend minder stacked dan de afgelopen jaren. Dat is ook geen ramp, want je kan toch niet alles zien, en het was nog steeds mogelijk om een erg mooi programma samen te stellen waarvoor je anders minstens twee of drie andere festivals zou moeten bezoeken. Zelfs in een minder jaar waarin vier headliners sneuvelen in de gietende regen was Primavera nog steeds nauwelijks te overtreffen.
Primavera Sound 2026
