Vorig jaar had Primavera met Charli xcx, Sabrina Carpenter en Chappell Roan de meest relevante popsterren ter wereld te pakken. Dit jaar was de spoeling wat dunner, en moesten we het doen met Doja Cat (afgelast) en Addison Rae. ¿Qué?
In de herfst van 2025 stond Addison Rae nog gewoon in de Melkweg, maar nu paradeert ze plots bijna helemaal bovenaan de Primavera-lineup. Is dat niet te veel eer voor een voormalige TikTok-influencer die met Kardashians rondhangt en acteert in middelmatig Netflixvulsel? Of heeft ze in de pop haar ware roeping gevonden?
Aarzelend begin
Het begin van de show was niet echt veelbelovend. Rae werd door het publiek betrapt toen ze klaar ging liggen op een groot platform dat weldra zou kantelen om haar entrée meer glans te geven. En ze had vervolgens vele helpende handen nodig om met haar prinsessenjurk en hoge hakken van de trap naar beneden te stappen, terwijl ze tegelijkertijd ook nog probeerde mee te zingen met wat al op tape stond.
Deze onbeholpenheid bleek echter van korte duur. Al snel ging de jurk uit en stond Rae enkel in met valse bankbriefjes volgepropte lingerie op het podium, en in die gedaante bleek ze volstrekt onbevreesd. Ze klauterde met haar hoge hakken helemaal alleen via een verticale ladder weer het platform op, liet zich zonder bescherming achterover vallen in de armen van haar dansers beneden, en dook even later in hetzelfde schaarse ondergoed zonder aarzelen het publiek in. Best rock ’n roll.
Haar teksten hebben weinig om het lijf, en Rae had er behalve ‘Barcelona!’ ook weinig aan toe te voegen. Er zit vast een element van pastiche in het oppervlakkige materialisme van songs als ‘Money Is Everything’ (‘Money’s not coming with me to Heaven, and I have a lot of it. So, can’t a girl just have fun?‘) en haar geflirt met de stripclubscene (al durven we veronderstellen dat de vrouwen die daar werken doorgaans anders met hun geld omgaan), maar aan betekenislaagjes doet ze niet.
Verder zagen we de typische choreografieën van chronisch geile dansers en danseressen die de artiest liefst meteen op het podium zouden bespringen, wat de fans in het publiek aan hun gejuich te horen allemaal best prikkelend vonden.
Paris en Britney
De muziek dan? Die volgde nauwgezet de laatste uitgave van het traditionele danspopdraaiboek en is dus best aanstekelijk. In hoeverre er live gezongen werd, was moeilijk te zeggen, want de videobeelden en het geluid waren behoorlijk out of sync.
Maar sowieso moet Rae het niet van haar vocale capriolen hebben – ook met haar stem wil ze vooral verleiden. Het deed wat denken aan het kauwgomballenalbum dat Paris Hilton twintig jaar geleden op de wereld losliet. Die had anno 2026 misschien ook gewoon op Primavera gestaan, net als Britney en Christina uiteraard. (Of de performance telkens van hetzelfde niveau was geweest, is een andere vraag.)
Voor verstokte indiefans die naar Primavera gaan voor de grote en kleine helden van de alternatieve muziek blijft dat mogelijk een beetje een bittere pil. Maar als je een diverser publiek wil aantrekken – qua leeftijd, gender en etnische achtergrond – is popmuziek aan het publiek te zien een power move. En wie maalt er om af en toe een familieportie popfestijn als er nog zoveel andere podia zijn met eigenwijze muziek, en je eerder op hetzelfde podium al Slowdive, en nadien nog The Cure geserveerd krijgt? Wie weet stond Robert Smith wel gewoon lekker mee te gniffelen in de backstage.
Hoe was Primavera Sound 2026?
Primavera Sound 2026
