Headliner Twenty One Pilots wou helemaal alleen afsluiten – terwijl zij speelden, bleef het op de andere podia stil. Toch had de zaterdagavond voor elk wat wils.

Festivalconcerten zijn de ideale setting om te (her)ontdekken hoeveel nummers je eigenlijk kent van een band die je een beetje uit het oog verloren was, of niet echt op de voet volgt, en wat je van de rest van hun repertoire vindt. Dat is vaak ook een beetje generatiegebonden: afhankelijk van wanneer mensen voor het eerst hun opwachting maakten op het festival zijn ze verknocht aan andere songs.

Zo bediende Gorillaz, een band die dit jaar zijn 25ste verjaardag viert, vermoedelijk vooral de generatie die een decennium of twee geleden naar festivals begon te gaan, en daarmee ruim de tijd had om hun eigenzinnige nummers zo vaak live te horen dat ze tot een soort hits uitgroeiden – en om te weten wie Booty Brown is, en Posdnuos, en – surprise! – Yukimi. Albarn zat naar goede gewoonte met zijn hoofd in de wolken, maar gelukkig is dat bij hem een goedaardig verschijnsel, en amuseerde hij zich rot.

‘Blur-zanger’ Damon Albarn

Mensen die hier al sinds de 80s en 90s rondhangen, zien Gorillaz soms nog steeds als dat ‘nieuwe project’ van ‘Blur-zanger’ Damon Albarn, laat staan dat ze weten wie ‘Blurryface’ is. Zij konden gelukkig hun hart ophalen in The Barn. Daar vieren de Pixies dit jaar hun veertigste verjaardag met 23 songs in 75 minuten voor een merkelijk wat ouder publiek dat ook de ooit obscure albumtracks kon meezingen dan wel -krijsen met zanger Black Francis en Emma Richardson, sinds 2024 de Kim Deal van dienst.

(Voor de jongste garde waren er in de tenten ondertussen ook nog CMAT en The Reytons, die allebei een jaar of vijf geleden internationaal op de radar verschenen.)

Ieder z’n ding

Veel fans van Gorillaz en Pixies druppelden na afloop van die concerten naar de uitgang, voldaan na een geslaagde show vol meezingers uit hun gloriejaren, terwijl op de Main Twenty One Pilots opstegen. Die bestaan sinds 2009, en bouwden net als Gorillaz en Pixies zonder hele grote internationale radiohits inmiddels toch een uitgebreid repertoire op van songs die bekend in de oren klinken – en een schare toegewijde dan wel toevallige fans om ze vanavond luidkeels mee te brullen.

Allemaal samen verzamelen aan de Main voor een reuzegrote headliner als Foo Fighters, Red Hot Chili Peppers of Pearl Jam is ook leuk. Maar als die eens een welgekomen snipperjaar nemen, zijn dit soort generatiegebonden afsluiters eigenlijk ook best gezellig. Mooi geboekt van Rock Werchter. En zondag allen naar The Cure!