Op de zaterdagmiddag van North Sea Jazz 2026 stond de Londense soul-, funk- en jazzband Incognito eindelijk nog eens in de Nile. Ze kregen niet alleen iedereen aan het dansen, ze hadden ook een belangrijke boodschap voor hun publiek.
Al sinds de jaren 70 is Incognito een belangrijke naam in de wereldwijde soul- en jazzscene, dus mochten ze – voor het eerst sinds 2003 – niet ontbreken op de programmering van het vijftigste jubileum van North Sea Jazz. Dit is een festival zoals geen ander, aldus bandleider Jean-Paul ‘Bluey’ Maunick. Hij is inmiddels 69 jaar en lijdt aan de ziekte van Parkinson, dus gitaar spelen lukt niet meer. Wel zorgde hij voor backing vocals en percussie en of deed hij een – naar eigen zeggen – ‘gek dansje’.
In het begin van de set komen ‘Talkin’ Loud’, ‘Can’t be a fool’ en diverse andere nummers van het nieuwste album uit 2025, Music. Magic. Ironic., voorbij. De vier geweldige vocalisten Cleo Reign Stewart, Joy Rose, Natalie Duncan en Tony Momrelle nemen om de beurt de leiding en leveren bij elke song mooie, warme harmonieën. Er wordt geswingd op het podium en in het publiek, maar dit blijft nog redelijk timide tot ergens halverwege de set drummer Francesco Mendolia en percussionist João Caetaon een spetterende dubbelsolo neerzetten. Nu gaat het publiek écht los.
Tussen meer hits als ‘Still a friend of mine’, ‘Colibri’ en een tribute aan Stevie Wonder, deelt Bluey een belangrijke boodschap met het publiek. De wereld is misschien nog nooit zo verdeeld geweest, maar iedereen hier spreekt dezelfde taal: muziek. Na het laatste nummer en deze boodschap wordt ‘One love’ afgespeeld, waarop het publiek luidkeels meezingt, ook nadat de band het podium verlaat. Dit warme, swingende optreden zal ons nog minstens vijftig jaar bijblijven.
Hoe was North Sea Jazz 2026?
North Sea Jazz 2026
