De stembussen zijn gesloten! De afgelopen dagen kon je stemmen op het beste album van The Cure. In ruim 40 jaar tijd heeft The Cure een uitgebreid oeuvre aan studioalbums. Toch staat de klassieker Disintegration met uitstek bovenaan.
Als constante factor in de rock genre blijft The Cure een invloedrijke act. Ondanks de grote pauze tussen releases, blinkt een show van frontman Robert Smith eruit op ieder festival. Aanstaande zomer keert The Cure terug naar Rock Werchter 2026. Met veertien albums vol met diepe teksten en nog diepere klanken, is het hoogtijd om te kijken welk album de lieveling is onder de fans.
1. Disintegration (1989)
Met 49% van de stemmen, strijkt Disintegration met de eer. De publieksfavoriet staat met uitstek op nummer één. Niet gek aangezien het album vaak wordt gezien als het meesterwerk van de Engelse rockers. Het heeft een atmosferisch balans tussen melancholische geluiden en krachtige teksten. De songteksten gaan over verdriet en de zoektocht naar geluk, terwijl je wegdroomt door de synthesizers. Hier is immers genoeg tijd voor aangezien de helft van de nummers meer dan zes minuten duren. Een kenmerkende sound van The Cure die op deze plaat goed tot zijn recht komt.
The Cure boekte niet alleen commercieel succes. De band werd ook een trendsetter door het gebruiken van deze donkere tonen in meer mainstream nummers, zoals de single “Lovesong”. In 2010 bracht The Cure een remastered deluxe editie uit. En deluxe is het zeker, met originele demo’s en een derde plaat met een live-uitvoering van het hele album. In 2020 kwam er nog een rerelease bij met bonus tracks.
2. Pornography (1982)
Op de tweede plaats staat Pornography uit 1982, met 14% van de stemmen. Vaak gezien als het extreemste album, blijft bij vele een favoriet. Een combinatie van een depressie en zwaar alcohol- en drugsgebruik, leidde tot een duister album vol met muzikaal geweld. “Ik wilde een echt haatdragende plaat maken. Pure wanhoop en zelfdestructie in elk nummer.” zegt frontman Robert Smith. Het album dient als het laatste deel van The Gothic Trilogy. Een driedelig verhaal over een mentale ondergang, met Pornography als duistere piek.
Het album belandde op nummer acht in de UK Albums Chart, destijds de hoogste plaats op de hitlijsten voor de heren. Over de jaren blijft het aantal liefhebbers groeien. Wellicht omdat de band na dit album oversprong naar iets lichtere en melodische kant, voelt dit als het laatste beetje echt ruwe Cure-ness.
3. Songs of a Lost World (2024)
De recentste plaat, Songs of a Lost World, staat op nummer drie. Het grote comeback album met de single ‘Alone’. Het album is een opvolger van de publiekfavoriet Disintegration. Donkere themas als verlies en ongemak komen duidelijk terug in deze nieuwe plaat. De zelfreflecterende teksten van Smith nemen je terug naar het eerder tijdperk. En ook de dromerige synthesizers zijn terug. Het album is met acht nummers verrassend kort, maar voelt verrassend lang door de emotioneel geladen traagheid zoals in de hit ‘A Fragile Thing’. Geen makkelijke pil om te slikken, wel een mooie.
Naast verschillende uitgaven, bracht The Cure Mixes of a Lost World uit. Een remix album met 24 remixes van onder andere Four Tet met ‘Alone’ en Paul Oakenfold met ‘I Can Never Say Goodbye’. Zo blijft The Cure, als gewend, verschillende genres meenemen in hun eigen sound.
4. Seventeen Seconds (1980)
Het tweede album Seventeen Seconds staat op de vierde plaats. Het album waarmee de band zichzelf op de kaart zette bij een breder publiek. Zo is de single ‘A Forest’ hun eerste hit in de Engelse hitlijst. The Cure legt hier voor het eerst iets nieuws op tafel bij het mainstream-publiek. Het creëren van een atmosfeer staat namelijk voorop. Angstige synthesizers en doodse stiltes vullen de plaat. Minimalistische nummers met een diep gevoel. Een flinke stap naar de donkerdere kanten van de innerlijke goth van Smith.
Nog in de beginfase van hun carrière, is het album in precies zeven dagen opgenomen. Ook dient het als het eerste deel van de The Gothic Trilogy, waarin de toon wordt gezet voor het duistere verhaal in de twee opvolgende albums. Vele zien deze start van de trilogie als het ontstaan van hun befaamde sound.
5. Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me (1987)
Op de vijfde plaats staat Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me. Aangekomen bij het zevende album, laat The Cure zonder problemen zien wat de band kan. Het dubbelalbum heeft een diverse genremix. Klassieke gothic tracks, romantische pophits en experimentele rock, voor ieder wat wils. Toch blijf je gedurende het hele album in die typische Cure-sfeer. De speelse ondertonen en kleurenpalet van dit album is een sterk contrast met opvolger Disintegration. Het voelt chaotisch en vol met levenslust, een goede plaat voor een fan van The Cure in een positieve stemming.
Volledige lijst
- Disintegration (1989)
- Pornography (1982)
- Songs of a Lost World (2024)
- Seventeen Seconds (1980)
- Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me (1987)
- The Head on the Door (1985)
- Three Imaginary Boys (1979)
- Faith (1981)
- Wish (1992)
- The Top (1984)
- Bloodflowers (2000)
- Wild Mood Swings (1996)
- The Cure (2004)
- 4:13 Dream (2008)
The Cure live in 2026
Binnenkort is The Cure live zien op Rock Werchter 2026. Ook maakt Pinkpop 2026 nog kans aangezien de band in 2019 op beide festivals speelde. Buiten de Benelux draait The Cure flinke uren aankomende zomer. Zo zijn ze te zien op onder ander Primavera Sound 2026 in Spanje en Roskilde Festival 2026 in Denemarken.
Benieuwd of The Cure nummers zal spelen van jou favoriete album? Maak je geen zorgen, ze staan bekend om hun lange festivalsets. Zo speelde de band op Pinkpop 2019 een verbluffende set van 2:30 uur met welgeteld 28 nummers, waarvan zeven tijdens de encore.
