Florence + The Machine sluit Down The Rabbit Hole op betoverende wijze af. Florence Welch legt met haar hypnotiserende stem een deken van liefde over de Groene Heuvels en neemt het publiek mee in een gevoel van saamhorigheid.
Niet vaak zaten er ruim een half uur van tevoren al zó veel mensen klaar voor een concert op Down The Rabbit Hole 2026. En dat wachten wordt ruimschoots beloond: Florence + The Machine trakteert de Hotot op een wervelende show.
Everybody Scream
Wild verschijnen vier danseressen ten tonele. Florence komt opgedoemd uit de rook in een prachtige jurk en op de voor haar kenmerkende blote voeten. ‘Everybody Scream‘ hoeft ze geen twee keer te zeggen. Vanaf het begin is het publiek erbij: springend, zingend en schreeuwend.
Een doodse stilte voorafgaand aan ‘Shake It Out‘, gevolgd door gejuich. Florence neemt alles in zich op. Dan herpakt ze de focus voor een ontroerend intro waarbij ze maar weer eens laat horen ongelooflijk goed te kunnen zingen. Die zang wordt ondersteund door de danseressen, die tevens fungeren als koor.
De rustgevende klanken van de harp, waarbij je dolend door de bossen van de Groene Heuvels waant, vormen het intro van ‘Spectrum‘. Dreigend komt de piano erbij. ‘Say my name!’ galmt over het veld. Het koor beantwoordt. Florence danst als een ballerina over het podium, terwijl het publiek die drie woorden uit volle borst meeschreeuwt.
De konijnhartjes
De soms wat zweverige Florence vraagt toepasselijk voorafgaand aan ‘Rabbit Heart‘ aan alle DTRH-konijnen om een ‘solstice offering’. In de praktijk betekent dit dat de persoon die iemand op de nek neemt een offer brengt en de ander een geweldig uitzicht over de Hotot heeft. Al snel stopt ze met tellen hoeveel mensen de lucht ingaan. Het is een indrukwekkend gezicht.
Zonder pauze wordt er overgegaan in ‘You’ve Got The Love‘. Niet alleen de favoriete cover van Florence + The Machine, ook een fan favourite. Dat laat het publiek maar al te graag blijken, met lichaamstaal en vocaal. Die liefde wordt beantwoord met een gemeend hartje van Florence.
Wilder
Vanaf ‘Howl‘ gaat het tempo wat omhoog en het wordt het wat duisterder. Na een rustig samenspel van harp en piano bouwt de energie op. De danseressen in een inmiddels andere outfit voeren wild een rituele dans uit om Florence heen, alsof ze behekst zijn. Ook bij ‘Heaven Is Here‘ staat de dans meer centraal. Vanaf de zijkant lijkt Florence de danseressen tot aan gekte te bezweren.
Bij ‘What Kind Of Man‘ zet de gitaar Florence’s woorden kracht bij en schallen de drumslagen over het veld. Hier wordt het wat meer rock, net als bij ‘One Of The Greats‘, en wat duisterder. We zien ineens een gepassioneerde Florence. Dit heeft alles te maken met de feministische boodschap die ze wil overbrengen. Een passie en kracht die aanslaat bij de vele vrouwen in het publiek.
Tijd voor de fans
Diezelfde vrouwen spreekt ze aan met fan favourite ‘Buckle‘, die bijna het laatste album niet had gehaald. Boven de akoestische gitaar uit schalt haar loepzuivere stem door de Hotot, waarmee ze menigeen ontroert. Want mensen laten bewegen kan Florence als geen ander. Meezinger van Disney-proporties ‘Never Let Me Go‘ krijgt het hele veld mee.
Het veld waar ze daarna tijdens ‘Sympathy Magic‘ naartoe rent. Links, rechts, het midden, overal komt Florence langs, schudt ze handen en zingt ze mensen toe. Want dit alles doet ze a capella zingend. Nog steeds prachtig zuiver. En de fans krijgen meer. Bij de eerste klanken van de monsterhit ‘Dog Days Are Over‘ gaat iedereen al los. Met een vinger op haar lippen krijgt ze datzelfde voltallige publiek stil voor de bridge, waarna bij het refrein direct weer een energie-explosie volgt.
Dit samen meemaken, dit samen vieren, saamhorigheid, daar draait het om bij Florence + The Machine. Iets wat ze verduidelijkt door middel van een afsluitend gezamenlijk ritueel: het wegstoppen van alle telefoons. Eén zijn in het moment, met elkaar. Braaf wordt dit opgevolgd waarna de euforie een hoogtepunt bereikt met het vervolg van ‘Dog Days Are Over’ en afsluiter ‘Free‘. Met een sterk gevoel van saamhorigheid en een glimlach op het gezicht vertrekt de konijnenstoet voor een laatste keer vanaf de Hotot de nacht van DTRH 2026 in.
Hoe is Down The Rabbit Hole 2026?
Down The Rabbit Hole 2026
