Voor wie hem al enkele jaren niet meer live zag, was het mogelijk even schrikken om te zien hoe Kae Tempest steeds meer wordt wie hij altijd al voelde te zijn. Maar zijn vermogen om zelfs in een hele grote tent iedereen in het publiek te bereiken en ontroeren is onveranderd gebleven. Hij ziet er nu alleen veel gelukkiger uit.
‘I used to be a boy when I was young. Then I hit puberty, I had to be a girl.’ viel Tempest vrijdag op Rock Werchter met de deur in huis. Het was het orgelpunt in de nieuwe track ‘Breathe‘, een litanie van de doffe ellende waarin dat doodongelukkige meisje verzeilde – veel te veel alcohol en wiet, emotionele verwaarlozing, geweld. “When did I become a writer? I was just a drunk with a bag and a lighter. You are what you do repeatedly. You are who the people see. But I was shook. When my friends were fucking girls, I was sitting in the corner scribbling in my book. Too stoned to get up.”
Dat gekribbel, en het talent om het te delen, maakten van Tempest uiteindelijk een gevierd artiest. Wereldwijd wist hij mensen te raken met aangrijpende, gesproken teksten die zo goed als nooit te vergezocht aanvoelen, ook al gaven ze hun geheimen soms pas heel gaandeweg prijs. Maar altijd knaagde er wat. “I’m alive, 35 years, dying to breathe. Was on my knees, fighting panic at thе back of the stage“, herinnert hij zich in ‘I Stand on the Line.’ En: ‘I’d known it forever, but I tried to stop knowing.’
Wat Tempest diep vanbinnen wilde, boezemde hem tegelijk een diepe angst in, vanwege de buitenwereld. “Terrified if I told the truth and stopped hiding, and said what I couldn’t bear to say to myself, I would sacrifice everything I’d made for myself. My family, my friends, the people who felt my music, would all leave. It was a belt around my neck.” Toch vond Tempest uiteindelijk de moed om in transitie te gaan, ondanks de plots oncomfortabele spotlights en het gevreesde hardvochtige onthaal.
En kijk hem nu. Gehuld in een comfortabel kostuum. Kortgeknipt haar. Mooi getrimde baard. Podiumbrede glimlach, verbaasd dat zijn fans gewoon gebleven zijn, zelfs nog luider voor hem juichen dan voorheen. Bij momenten een beetje nonchalanter. Triomfantelijk. “They never wanted people like me round here. But when I’m dead, they’ll put my statue in the square“, klonkt het in de potige rapsong ‘Statue in the Square‘, waarin de snelle raps uitbundig applaus oogstten. “They can shake their heads in despair, but we been here from the start and we ain’t going nowhere.“
Zoveel schoonheid
Niemand die dit allemaal doormaakt, is verplicht om een rolmodel te worden – het is allemaal al moeilijk genoeg. Maar als je, zoals Tempest, de kracht, moed en inspiratie kunt vinden om het wél te doen, op deze genereuze, geniale manier, dan verdien je inderdaad een standbeeld. Gelukkig hoeven we hem nog lang niet in brons te aanschouwen, maar kunnen we hem gewoon in vlees en bloed aan het werk zien, zonder ceintuur rond zijn nek, met ogen die even vochtig worden als de onze.
Afsluiten doet Kae inmiddels al jaren met dezelfde song, de kern van zijn repertoire. ‘There’s so much beauty in people’s faces,’ bedacht hij toen het nog stormde in zijn hoofd en hij zichzelf soms nauwelijks kon aankijken. “Even when I’m weak and I’m breaking, I stand weeping at the train station, ‘cause I can see your faces. I love people’s faces.” Werkt er iemand op je zenuwen, op Werchter of later, in de echte wereld? Ziet iemand er ongemakkelijk uit, of belachelijk, of arrogant, of vulgair? Vind je het nodig om daarover je ondoordachte mening te delen? Denk nog eens aan Kae.
Hoe is Rock Werchter 2026?
