De vijftigste editie van North Sea Jazz was er één voor in de boeken. Van R&B tot traditionele bigbands, van kleine jazzensembles tot wereldmuziek: er was weer een enorme rijkdom aan genres vertegenwoordigd, in de extra feestelijke sfeer die bij een verjaardag hoort. Deze 10 dingen gaan wij zeker onthouden van deze editie.
1. Opgepast: heet
Als we met een puntje van kritiek mogen beginnen: hoewel de temperatuur buiten best aangenaam was, werd het in sommige zalen van Ahoy zo heet dat het zweet op ons gezicht parelde en ons brein verwoed probeerde naar de slaapstand te schakelen. Verschillende artiesten vroegen zich op het podium af of wij het ook zo heet hadden en depten wanhopig hun voorhoofd terwijl hun outfits verder doorweekten. We weten niet of de airco in Ahoy op maximum stond dan wel beheerd werd door een boekhouder die met een oog op de energierekening besloot dat het zo wel koel genoeg was, maar: dit kan en moet echt beter. Dat North Sea Jazz binnen doorgaat en niet in een gezellig festivalpark is vanwege de logistieke uitdagingen begrijpelijk en verdedigbaar, maar een aangename temperatuur zou in die verder weinig charmante setting net een troef moeten zijn. Als dat in Ahoy niet kan, is het misschien beter om de volgende editie in hartje winter te organiseren.
2. Snarky Puppy & het Metropole Orkest
Een festival beginnen met zo’n groot hoogtepunt maak je niet vaak mee. Gelukkig waren er meer geweldige momenten op de vrijdag van North Sea Jazz 2026, want na een concert van Snarky Puppy én het Metropole Orkest vallen veel dingen in het niet. Bandleider Michael League deed meerdere shout-outs naar het orkest onder leiding van Jules Buckley: “A one-in-a-million group of musicians.” Dit concert was het livedebuut van hun nieuwste album Somni, wat ‘droom’ betekent in het Catalaans. Het album werd vorig jaar live met publiek opgenomen in Kabul à Go Go in Utrecht.
De stukken werden met veel intensiteit en op een uitzonderlijk knappe manier uitgevoerd. Dat werd door het publiek in de Maas beloond met een oorverdovend applaus na elke solo en compositie. Als grapje speelden de muzikanten tijdens de tweede compositie een stukje van het Feyenoordlied, waarop het publiek lachend meezong. Nadat ze het hele album integraal hadden gespeeld, werd het concert afgesloten met het stuk ‘Shofukan’ van het album We Like It Here uit 2014: een referentie van Snarky Puppy naar Nederland, waar zij heel graag komen.
3. Cécile
Het immer aanstekelijke duo van zangeres Cécile McLorin Salvant en pianist Sullivan Fortner speelden dit jaar niet twee, niet drie, maar vier keer op North Sea Jazz – Cécile was dan ook artist-in-residence. Zondag speelden ze in een klein zaaltje een set met z’n tweeën en in de grote zaal met het Metropole Orkest, waarmee ze recent het album With Every Breath I Take opnamen. Vrijdag speelden ze het diverse materiaal van haar genre-overschrijdende voorlaatste album Oh Snap, waarbij Fortner met elke hand een verschillende synthesizer bespeelde. Maar het meest bijzondere concert was dat op zaterdag, met barokmuziek van honderden jaren oud, begeleid op blokfluit, luit en klavecimbel – en ja, ook daarop trok Fortner zich uitstekend uit de slag, terwijl Cécile nogmaals bewees dat ze echt elk lied kan zingen.
4. West-Afrika
De Nigeriaan Burna Boy was zaterdag afsluiter en daarmee één van de grootste namen op de affiche. Maar hij was niet de enige vertegenwoordiger uit West-Afrika die North Sea Jazz aan het dansen kreeg – met vaste waarde Youssou N’Dour en voor het eerst in twintig jaar nog eens Cheikh Lo stuurde Senegal een delegatie die ook de wat oudere generatie kon bekoren. In hun muziek is jazz een onmiskenbaar ingrediënt, maar dan bijgekruid met ritmes en wendingen die alleen aan de eigen aloude muzikale traditie konden ontspringen, waardoor ze evenzeer tijdloos klinkt.
5. Voor alle generaties
North Sea Jazz heeft gemiddeld een relatief oud publiek voor zo’n groot festival, maar de organisatie doet er alles aan om ook het jongere publiek aan te trekken. Bij concerten van artiesten als Frenna en Charlie Puth waren bijvoorbeeld veel jongeren aanwezig. Dit doel is in 2026 dus zeker behaald: niet alleen mensen met verschillende nationaliteiten en etnische achtergronden zijn vertegenwoordigd, ook de verschillende generaties zijn van de partij. Er waren bijvoorbeeld opvallend veel vaders en dochters aanwezig, maar ook vriendengroepen, families, zakenrelaties, muzikantenvrienden: een heerlijk ons-kent-ons, waar tegelijk mensen die elkaar anders nooit zouden treffen allemaal samen op de dansvloer staan.
6. Pat Metheny & Tijn Wybenga’s Brainteaser Orchestra
50 jaar geleden nam gitarist Pat Metheny samen met baslegende Jaco Pastorius en drummer Bob Moses zijn album Bright Size Life op. Dit moest natuurlijk gevierd worden op deze jubileumeditie van North Sea Jazz, dus besloot Metheny om Tijn Wybenga, Nederlandse toetsenist, dirigent, componist en arrangeur, te vragen om zijn album helemaal opnieuw te arrangeren. Metheny vertelde dat hij van veel collega’s grote fan is en hun vernieuwende werk van dichtbij volgt.
Zo kwam hij uit bij Wybenga’s Brainteaser Orchestra: een band vol bandleiders met onder andere Kika Sprangers en Nabou Claerhout, die eerder op de zaterdag nog met haar eigen band te zien was in de Missouri. Het publiek genoot in uiterste stilte van deze prachtige moderne arrangementen met strak en dynamisch samenspel en virtuoze solo’s. Maar niemand genoot meer dan Pat Metheny zelf: hij had het hele concert lang een brede glimlach op zijn gezicht.
7. Jonge gitaristes
Het waren dit jaar niet alleen Pat, Bill en Julian die op gitaar het mooie weer maakten. De Chileense Camila Meza sloot zaterdagavond de kleine Yenisei af, en vertelde dat ze al sinds vrijdagmiddag op het festival rondliep en al zoveel acts had gezien dat ze bijna vergeten was dat ze zelf nog moest optreden. Gelukkig schoot haar dat toch op de valreep opnieuw te binnen, want haar set in het kleine zaaltje dat ze zelf terecht met een sauna vergeleek was één van de absolute hoogtepunten van het festival. Dat ze mooie liedjes schrijven wisten we al, na beluistering van haar recentste plaat Portal, maar het onnavolgbare samenspel met haar trio – piano en drums – was een verrassing. Geen idee hoe ze al die geïmproviseerde tempowisselingen doorheen de hele Latijns-Amerikaanse muziekgeschiedenis tot een goed einde brachten. Ook zondag maakte een nog jongere gitariste grote indruk: Mei Semones is nog maar halverwege de twintig, maar speelt een unieke, hoogstpersoonlijke mix van gitaarjazz, bossa nova en indierock, gezongen in een mix van Engels en Japans en begeleid door twee piepjonge, virtuoze violisten die zonder partituren telkens perfect de juiste toon vonden. Allebei het checken waard als je hun muziek nog niet kent.
8. Hiromi’s Sonicwonder
Japanse muzikant en componistHiromi speelt met een grote glimlach de meest ingewikkelde en snelle pianopartijen. Opstaan tijden het spelen, met de vuisten op de toetsen slaan, vleugel en synthesizer tegelijk spelen; niets is voor haar te gek. In de Amazon speelde zij zondag samen met haar band Sonicwonder, een geweldig collectief bestaande uit drummer Gene Coye, bassist Hadrien Ferraud en trompettist Adam O’Farrill. De kleine muzikale grapjes tussen Hiromi en haar bandleden maakten het concert nog specialer.
De gezichten van mensen in het publiek waren een mengelmoes van vertedering en verbazing over wat zij voor zich zagen en hoorden. Je zat constant op het puntje van je stoel, omdat je niet wist wat er ging komen; de improviserende muzikanten wisten dat een groot deel van de tijd namelijk ook nog niet. Ongeveer de helft van het concert werd gewijd aan de vierdelige suite op het gelijknamige nieuwste album OUT THERE die de muzikanten in een keer door ‘non-stop’ speelden.
9. Nile Rodgers & CHIC
HitmachineNile Rodgers had dit jaar de eer om de zondag af te sluiten samen met zijn discoband CHIC, bekend van hits als ‘Le freak’ en ‘I want your love’. Hoewel ze uiteraard veel CHIC nummers hebben gespeeld, was het concert een Nile Rodgers-megamedley. De componist en producer heeft met veel grote artiesten gewerkt, dus kwam de ene na de andere hit voorbij: ‘We Are Family’ van Sister Sledge, ‘Cuff It’ van Beyoncé, ‘Material Girl’ en ‘Like a Virgin’ van Madonna en ‘Get Lucky’ van Daft Punk.
Er werd meegezongen, gedanst, gesprongen en geschreeuwd en tot met z’n allen wat Rodgers ‘Maximum Funkosity‘ noemt bereikten. Het concert was extra feestelijk doordat de jarige zangeres Naomi Rodgers tijdens het concert meerdere keren in het zonnetje wordt gezet. Een betere en meer swingende afsluiter hadden wij ons niet kunnen wensen.
10. Afterparty!
Een primeur voor deze vijftigste verjaardag van het festival was de afterparty in Darling, die begon wanneer de laatste headliner aan het afronden was en doorging tot omstreeks kwart na één. Roots-drummer Questlove dook vrijdag meteen na zijn eigen set het bruiloftsfeestrepertoire in. Gilles Peterson bracht het er naar onze smaak veel beter vanaf met een heerlijke selectie jazz en aanverwanten die prima aansloten bij de sfeer van het festival, tenminste tot hij er in de laatste vijftien minuten alsnog ‘Militant Don‘ en een aantal drum ’n bass-remixes tegenaan gooide. Indrukwekkend hoe een man met zo’n track record zich smijt tijdens zo’n set, en op het juiste moment zijn arm uitsteekt, dramatisch zijn koptelefoon op de grond laat vallen, of rond z’n as draait. Van ons mag North Sea Jazz hem elk jaar uitnodigen!
Hoe was North Sea Jazz 2026?
North Sea Jazz 2026
