Als je denkt dat een band na ruim 40 jaar wel een beetje is uitgeblust, dan heb je nog nooit in een uitverkochte zaal met Rowwen Hèze gestaan. Zaterdag 10 oktober was het in de Muziekgieterij in Maastricht weer zover voor een van de oudste bands van Nederland. Al vanaf de eerste akkoorden wist iedereen het. Dit wordt geen avondje beleefd meebewegen.
Van Engelstalig bandje uit de Peel naar Pinkpop en de Stones
Even voor wie het verhaal nog niet kent. Rowwen Hèze komt uit America, nee niet The States, maar een klein Noord-Limburgs dorp waar je met een beetje pech zonder het te merken doorheen rijdt. De band begon al heel wat jaren geleden, in 1985, als Engelstalig bandje in de Peel. Toen stapten ze over op hun eigen dialect, en dat blijkt een gouden zet. Sindsdien klinkt Rowwen Hèze als geen andere band: folk, tex-mex, polka en gevoelige ballads in één en dezelfde adem. Pinkpop, Bospop,Zwarte Cross, Vrienden van Amstel LIVE!, support voor The Rolling Stones: kortom, de lijst is lang. En ‘Bestel Mar’ of ‘Limburg’ zing je op elke Limburgse bruiloft, kroegavond en carnavalsoptocht mee, of je nu Limburger bent of niet.
40 jaar, meer dan 20 albums en ontelbare hits
Dit is waar het bij andere bands vaak misgaat. Wie al zo lang meedraait, loopt meestal op routine. Rowwen Hèze niet. In de Muziekgieterij openen de Limburgers met ‘Dan Is ‘T Mar Dom’ en het tempo zit er vanaf de eerste noot in. Ze spelen alsof ze nog moeten bewijzen dat ze erbij horen, maar het publiek geeft het meteen terug. Tussen de eerste rijen en de bar lijkt niemand stil te staan en vrijwel iedereen kent de teksten.
Bierregen
De bierlogistiek van deze avond verdient een eigen vermelding. Normaal werkt Muziekgieterij met stevige plastic hardcups, maar voor Rowwen Hèze maakt de popzaal een uitzondering. Dat is bij binnenkomst meteen te merken: wie een biertje bestelt, krijgt een klassieke wegwerpbeker in zijn handen gedrukt. Slimme zet, want zo’n harde, plastic beker tegen je hoofd krijgen is niet fraai. Bij de eerste uitbarsting gaan de bekers dan ook als confetti de lucht in, en een flink deel van de zaal krijgt een douche van goudgeel.
Sing-a-long
Na een aantal nummers pakt Tren van Enckevort, de man achter accordeon en toetsen, de microfoon en wijst richting het publiek. Tijdens ”N Man & ‘N Vrouw’, een nummer uit 1990, mag eerst de linkerkant van de voorste rij zingen en daarna de rechterkant. De zaal klimt als het ware het podium op en speelt als onderdeel van de band gewoon mee.
Ontroering
Halverwege de setlist maakt al het moshpitgeweld plaats voor de rustige ballads ‘Blieve Loepe’, ‘De Neus Omhoeg’ en ‘De Peel In Brand’. Dit blijven toch tranentrekkers, want wie net nog bier over zijn buurman gooide, staat nu met vochtige ogen naar het podium te kijken. Dat is misschien wel de grootste kracht van Rowwen Hèze. Ze kunnen een zaal in vijf minuten van een brulfeest naar broodnuchtere ontroering brengen.
En dan sluiten ze af met ‘November’. Een passender slotstuk bestaat nauwelijks, want de maand waarin de band straks de tent in America vult, staat al in de titel. Daarna volgt de outro van ‘Limburg’, en dan weet je het. Dit is een band die zijn thuis niet alleen bezingt, maar ook meeneemt naar elke zaal waar ze spelen.
Het festivalseizoen afsluiten met de Slotconcerten
Traditiegetrouw wordt het festivalseizoen afgesloten met de Slotconcerten in november. Begin november vindt dit plaats in een feesttent in America zelf, op een weide in Noord-Limburg. De tent is zo groot als de Alpha op Lowlands. Vorig jaar kwamen voor het veertigjarig jubileum zo’n 14.000 bezoekers naar de festivalweide. Wat Rowwen Hèze in Maastricht liet horen, was dus de generale repetitie. 40 jaar op de teller en nog steeds dezelfde energie. Rowwen Hèze is het levende bewijs.
