De woensdag van Eurosonic 2026 begint sinds de voorgaande editie in de Oosterpoort. Verspreid over zeven zalen presenteren artiesten uit heel Europa zichzelf. In de wirwar van jazz, postpunk en flamenco vonden wij deze vijf hoogtepunten.
1. O’o
O’o is vernoemd naar een uitgestorven Hawaïaanse vogel met een nogal mysterieuze, harmonieuze lokroep. Een treffende naam, want het Franse duo is zelf net zozeer een vreemde vogel op de ESNS line-up. Het optreden voelt alsof Barbara Pravi, Imogen Heap en Charlotte Adigéry samen in een karaokebooth zijn gedoken en om de beurt de microfoon grijpen. De setlist is een afwisseling van klassieke, breekbare chansons over de zware zaken des levens en quirky electropoptracks over octopussen en schorpioenen. Die variatie houdt het optreden boeiend, maar voelt soms ook nog wat willekeurig en ongedefinieerd. De loepzuivere stem van Victoria Suter is desalniettemin de duidelijke rode draad die het geheel toch kloppend maakt. Met een fijne kwast geeft ze kleur aan het canvas waarop haar muzikale partner de grove lijnen schetst, en dat doet ze vol finesse en nuance.
2. Nejc Pipp & Co.
Je kunt net pech hebben en op de eerste dag, in de eerste uren in de lastigste zaal van Eurosonic staan. In de marathonzaal is het zicht slecht, de bar dichtbij het podium en het publiek aan de start van het festival vooral bezig met handjes schudden en weerzien. Om jezelf dan toch staande te houden is een kunst, die Nejc Pipp & Co. bíjna in de vingers hebben. De singer-songwriter (en band) vloeit moeiteloos zijn Alex Turner-achtige zangstem door genres als R&B, electronica, jazz en indie. Het weet het publiek nog niet altijd te vangen, want het is nou eenmaal de start van het babbelfestival. Maar uiteindelijk pakt een sterke saxofoon-solo toch altijd alle aandacht, zelfs als je die ene collega na een jaar weer treft.
3. Jazzbois
Drie gasten uit Boedapest voorzien Eurosonic halverwege de avond van een frisse wind. Jazzbois gooit al een tijdje hoge ogen in de Europese jazzscene, maar zette vanavond ook een deur open voor de rest van de Europese muziekindustrie. Het Hongaarse drietal – bestaande uit een bassist, drummer en toetsenist – laat jazz weer lekker jeugdig klinken. Vooral die toetsenist voegt met zijn als een ’90s-videogame klinkende synths een unieke frisse sound toe aan het geheel. De heren improviseren erop los met als resultaat groovy basslines en funky beats. Je weet bijna niet wat je met jezelf aan moet, want de sound voelt zowel relaxed als ontzettend dansbaar. Whatever your mood is, Jazzbois werpt het je in de schoot. Met dit recept vormt het trio in potentie één van die universeel plezierige acts die je voor zo ongeveer elk type festivalpubliek kunt neerzetten.
4. GANS
Zo tegen het einde van de eerste dag lijkt Eurosonic dan eindelijk te ontwaken. Dat komt grotendeels door de Britse post-punk van Gans, die na de eerste moshpit van het festival plots ‘Potverdikkie!’ door de zaal schreeuwen – ze hebben voor de gelegenheid wat Nederlandse zinnetjes geleerd. Het duo uit Birmingham plukte wat retro geluidjes van de Gameboy Colour en heeft daar een punkband omheen gebouwd. Dat valt goed in de smaak bij het publiek, want waar normaal handen in broekzakken blijven, gaan ze nu enthousiast de lucht in. Er zit serieuze potentie in deze energieke en authentieke formatie. Niet alleen om dingen te slopen, maar ook om de komende jaren nog vaker voorbij te komen op de festivalweides.
5. Lela Soto
Bij aankomst in de binnenzaal van de Oosterpoort lijkt het in eerste instantie pijnlijk rustig te zijn bij Lela Soto. Er staan op dat moment zo’n twintig mensen in het publiek met opperste concentratie naar de prachtige stem van de flamencozangeres te luisteren. Wat blijkt? Ze is nog aan het soundchecken; de echte show moet nog beginnen. Dat dit niet meteen overduidelijk was door, spreekt boekdelen over de Spaanse. Ze weet het publiek telkens volledig te commanderen en in stilte naar haar te laten kijken, ook wanneer ze voor het echie speelt (en de zaal gelukkig mooi gevuld is).
Soto’s stem wordt enkel bijgestaan door de akoestische gitaar en het handgeklap die typerend zijn voor flamenco. Dit minimalistische geheel creëert een bijzondere spanning in de zaal. De vurige zang van Soto heeft hierbij zowel een hartverscheurend als een hartverwarmend effect op het publiek. Alsof de zaal nog niet genoeg in ontroering is gebracht, wordt de zangeres halverwege de show opeens verrast wanneer opeens haar familieleden in de zaal staan om haar te supporten. Of Soto met haar traditionele flamenco op muzikaal gebied onderscheidend genoeg is voor de internationale podia, zal na ESNS nog moeten blijken. Maar het talent en de stage presence is er alvast in overvloed.
Eurosonic Noorderslag 2026
