Terwijl we alweer aan de laatste dag van Down The Rabbit Hole 2026 zijn begonnen, blikken we met een zelfvoldaan gevoel terug op de dag van gisteren. De hoogtepunten volgden elkaar namelijk in rap tempo op. Iets gemist, of thuis op de bank? Check dan nu onze hoogtepunten van dag #2.
Niets missen van DTRH? Check dan ook de hoogtepunten van dag #1 en vind alle updates op onze site, Facebook en Instagram.
Sierra Ferrell
Na het opstarten op de camping beginnen veel rabbits de zaterdag met het optreden van Sierra Ferrell op de Hotot. De charismatische countryartieste weet gaandeweg het veld steeds voller te spelen met haar goed op elkaar ingespeelde band, die zich niet beperkt tot alleen country, maar ook folk, bluegrass, honky tonk en zelfs jazz ten gehore brengt.
Dat ze muzikaal niet voor één gat te vangen is, bewees Ferrell al in 2022, toen ze de background vocals deed voor het album Dropout Boogie van The Black Keys. Ook qua statements logenstraft Ferrell de bestaande clichés. Ze onttrekt zich aan het stereotype van de rechtse countryartiest door ‘Free Palestine’ te scanderen en het publiek te wijzen op haar verantwoordelijkheden in deze wereld: ‘draag stoffen als katoen, linnen en wol, geen polyester.’
Ondanks haar progressieve uitlatingen is de muziek wel heerlijk traditioneel, met gebruik van een veelvoud aan gitaren, de viool, mandoline, contrabas, banjo en de pedal steel guitar. In perfecte harmonie krijgt de band het veld in beweging, waarbij ze zelfs een groot deel aan het linedancen krijgen. Een heerlijke start van de zonnige zaterdag.
Genesis Owusu
Eigenlijk was het niet eens de bedoeling dat Genesis Owusu hier zou staan. Maar toen Jim Legxacy uitviel, regelde de organisatie hem als vervanger. Op de zaterdagmiddag geeft hij een energieke show die de vloer van de Fuzzy Lop doet trillen. Tijdens de show gaan er – ondanks het verbod – toch een paar crowdsurfers de lucht in. Ook waren er flink wat moshpits, waarbij Owusu tijdens ‘Stay Blessed’ besloot om er ook zelf even in te gaan.
Het publiek gaat los bij het horen van het bekende pianoriedeltje uit ‘A Thousand Miles‘ van Vanessa Carlton, welke Genesis Owusu gebruikt in zijn nummer ‘WUTD‘. Bij ‘Right Now Interlude’ werden de aanwezigen zelfs helemaal onderdeel van de show. Door namelijk de woorden ‘Right Now’ telkens te blijven herhalen, werd het publiek onderdeel van de beat gemaakt.
Johnny Marr
Zaterdagmiddag, net na vieren, stroomt de Teddy Widder vol voor niemand minder dan de godfather van alternatieve rock, Mancunian legend, Johnny ‘Fucking’ Marr. Naast liefhebbers en fans, is er ook een oud-collega in het publiek gespot. Niemand minder dan David Byrne staat naast de tent te genieten van Marr, die hij nog kent uit de tijd dat hij sessiemuzikant was voor Talking Heads.
De meestergitarist geeft het publiek waar het voor komt. De setlist bestaat uit een uitstekende balans van zowel solowerk, covers en nummers van zijn tijd als gitarist van The Smiths. Uit welk tijdperk het ook komt, alles wordt omlijst met Marr’s onmiskenbare ‘jangly’ en ‘chimey’ gitaargeluid. ‘This Charming Man‘ (The Smiths), ‘Easy Money‘ (Johnny Marr) en ‘The Passenger‘ (Iggy Pop) worden luidkeels meegezongen door het publiek. Maar het absolute hoogtepunt is natuurlijk de afsluiter: bij de eerste klanken van ‘There Is a Light That Never Goes Out‘ gaan ook alle handen in de lucht.
Oklou
Multitalent Oklou had niet op een betere plek kunnen staan dan de zaterdag begin avond van Down The Rabbit Hole 2026. Haar licht dansbare muziek, met af en toe een uppercut van jewelste, doet qua opbouw denken aan headliner The xx van die dag. Waar bij The xx het melancholische blijft hangen, gaat de Française er juist soms met gestrekt been lomp in. Het resulteert in een optreden dat te licht is voor de nacht, maar tot zijn recht komt in het begin van de avond.
Dan begint ze zittend op de rand van haar decor zacht te zingen en de volgende keer zwiert ze op een schommel heen en weer. Telkens gevolgd door twee camera’s, die het optreden zo intiem in beeld brengen, dat je het gevoel hebt naast Oklou op het podium te staan. Het publiek eet uit haar hand wanneer ze iets dromerig zingt, gaat uit de plaat bij de drop valt en laat hun liefde aan haar (en sommigen aan elkaar) zien via de Oklove-cam. We kunnen verder dansend de avond in.
David Byrne
Hij pakt het sunsetslot op de Hotot, maar bewijst wederom dat hij eigenlijk een volwaardige headliner is: David Byrne. De voormalige frontman van én het genie achter Talking Heads geeft geen concert, hij is onderdeel van een multidisciplinaire voorstelling met dertien (!) mensen op een podium geflankeerd door drie grote led-schermen. Er is geen enkel ‘vast’ instrument te vinden, deze worden gedragen door de bandleden. Hiermee is alle ruimte gecreëerd voor non-stop dans en beweging, die heel losjes oogt maar zeer strak choreografisch in elkaar steekt.
De set-opener ‘Everybody Laughs‘ kent een valse start, met een klein technisch foutje bij bassiste Kely Pinheiro. Dat wordt gelukkig zeer snel verholpen. Alleen deze openingstrack en twee andere nummers halverwege de show zijn afkomstig van zijn solowerk. Natuurlijk mag zijn samenwerking met Brian Eno in de vorm van ‘Strange Overtones‘ ook niet ontbreken. De rest van de setlist deze avond bestaat louter uit Talking Heads hits.
Ja, Byrne is tijdens de voorstelling onderdeel van het collectief. Ja, iedereen is gelijk op het podium met allen hetzelfde oranje tenue. Ja, iedereen is supergetalenteerd. Maar waarin alles lijkt te zeggen ‘het draait niet om David Byrne’, voelt iedereen in het publiek het tegenovergestelde. Bij elk praatje die hij start over de herkomst van een nummer, bij elke Talking Heads track die wordt ingezet, bij zijn boodschappen over dierenwelzijn of liefde als vorm van verzet, bij alle visuele elementen op de schermen is voor iedereen duidelijk: hier staat een muzieklegende centraal.
The xx
De knaldrang om The xx te zien op een Nederlands festival is groot. De laatste show dateert alweer van augustus 2017 toen Lowlands. De groep trekt dan ook het hele Hotot veld van Down The Rabbit Hole 2026 vol. Maar wie komt om te dansen op beukende beats, moet eerst een mooi en ingetogen optreden van The xx “uitzitten”.
The xx laat zien waar ze goed in is en waarmee ze bekend is geworden. Zorgvuldig muziek maken met oog voor detail. Het publiek was echter gekomen om de avond in te dansen. Daar slaagt The xx bij tijd en wijlen in, maar op andere momenten blijft het de band die melancholisch op je gevoel wil inspelen.
Lees meer: Melancholische The xx laat publiek met knaldrang lang wachten op Down The Rabbit Hole 2026
Hoe is Down The Rabbit Hole 2026?
