Zeven redenen waarom je dit jaar ook op maandag naar Jazz Middelheim moet

358

Doorgaans eindigt Jazz Middelheim op zondagavond, maar omdat de coronamaatregelen pas op vrijdag 13 augustus versoepeld worden – tenminste, dat hopen we – doet het festival er dit keer nog een maandagavond bovenop. Mogelijk ben je die dag iets minder geneigd om nogmaals naar Antwerpen te reizen, maar dat zou zonde zijn, want de line-up die avond is misschien wel de beste van het hele weekend. Zeven platen om je daarvan te overtuigen.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: de voornaamste reden dat wij op maandag 16 augustus afzakken naar het stemmige Antwerpse Middelheimpark is de Amerikaan Joe Lovano, letterlijk en figuurlijk een reus van de moderne jazz. We zouden dat kunnen onderstrepen met een ruime selectie platen uit zijn inmiddels dertigjarige oeuvre, maar eigenlijk is dat zelfs niet nodig. Het handvol albums dat hij in de afgelopen 2,5 jaar op de wereld losliet kan vermoedelijk volstaan.

1. Joe Lovano & Enrico Rava – Roma (2019)

We beginnen met een live-opname uit 2018, toen een kwintet geleid door Lovano en de Italiaanse trompettist Enrico Rava aan de hand van vier eigen composities en drie verrassende interpretaties meer dan een uur lang het Romeinse Parco Della Musica betoverde. Dat moet een gelukzalige avond geweest zijn: de elegante conversatie tussen de twee blazers, de occasionele kreet van waardering voor elkaars muzikale vondsten, het klaterende applaus, de gepolijste live-echo… je kan op deze plaat de avondlucht bijna ruiken.

2. Joe Lovano – Trio Tapestry (2019)

Vrouwen zijn helaas ondervertegenwoordigd in de jazz. Maar in het Trio Tapestry speelt Lovano samen met twee fantastische vrouwelijke muzikanten, pianiste Marilyn Crispell en drumster Carmen Castaldi. Die houden zich weliswaar soms best lang koest wanneer Lovano zich even laat gaan op sax, en dan klinkt het alsof hij zoals op de coverfoto in zijn ééntje staat te spelen. Maar telkens ze weer invallen lopen de rillingen over je rug.

Ga mee op een onvergetelijke busreis naar twee bucketlist-festivals in Oost-Europa

Festileaks Festivalvakantie 2022

3. Joe Lovano & Marcin Wasilewski Trio – Arctic Riff (2020)

‘Arctic Riff’, een plaat die Lovano opnam met een Pools trio, klinkt in verhouding eigenlijk veel warmer en jazzier dan het Trio Tapestry, al verscheen ook deze plaat op het ECM-label, dat van verstilling zijn handelsmerk heeft gemaakt. De plaat klinkt best modern, en toch waan je je voortdurend in een oude zwartwitfilm, eerst in een rokerige club, dan plots in een smal steegje vol grillige schaduwen. Lovano laat het niet aan zijn hart komen, en gidst je met zijn wendbare spel zo snel mogelijk de volgende bar binnen.

4. Joe Lovano & Dave Douglas – Other Worlds (2021)

Op ‘Other Worlds’ voert Lovano samen met trompettist Dave Douglas het Sound Prints-kwintet aan, met daarin drummer Joey Baron die hem dit jaar ook op Jazz Middelheim zal vergezellen. De titels van de composities verwijzen naar buitenaardse reizen, en de muziek klinkt spiritueel op een manier die eerder aan Sun Ra en Pharoah Sanders dan aan ECM doet denken. (De plaat verscheen ook bij een ander label.) Er is hier meer ruimte voor solo’s, die soms rakelings langs de free jazz scheren, maar altijd netjes landen.

5. Trio Tapestry – Garden of Expression (2021)

Het Trio Tapestry had dit jaar alweer een nieuwe plaat klaar, die wat klassieker klinkt dan de vorige, en waarop ze ditmaal ook in de verste uithoeken van hun uitdrukkingentuin het overtollige onkruid wieden. Het resultaat is minder verrassend, maar zo mogelijk nog meeslepender dan hun debuutplaat. Lovano bespeelt hier alle menselijke emoties zonder ooit sentimenteel te worden, en ook Marilyn Crispell, die een stevige voorgeschiedenis heeft in de avant-garde, bewijst dat ze goed weet waar de gevoelige snaren zitten.

Naar Jazz Middelheim brengt Lovano enkel drummer Joey Baron en bassist Greg Cohen mee (die laatste ken je misschien van zijn werk met John Zorn, die zaterdag speelt). Benieuwd hoe dat zal klinken: gaat hij in trio wat meer de traditionele post-boptour op, of weet hij ook in deze bescheiden bezetting zonder piano de lyriek van zijn recentere platen op te roepen?

6. Bert van den Brink – Invites Clare Fischer (2001)

Het is alleszins niet zo dat de organisatoren van Jazz Middelheim voor maandag geen piano konden vinden. Meer nog, er zullen er tijdens het voorgaande concert zelfs twee op het podium staan, één voor Nicola Andrioli, en één voor Bert van den Brink, die door de bekende Belgische gitarist Philip Catherine werden uitgenodigd voor een ‘Two Pianos’-concert. Hoe dat mogelijk zou kunnen aflopen hoor je op deze plaat, waarop van den Brink in een klein kerkje duetteert met pianist Clare Fischer.

7. Avishai Cohen – Colors (2000)

Tot slot, en voor we het vergeten, hebt u van ons nog de eigenlijke headliner te goed. Dat is maandag Avishai Cohen, de bassist, van wie dit twintig jaar oude album onze favoriet is. In dertien zelf geschreven composities demonstreert hij niet alleen zijn brede smaak, maar ook wat een veelzijdige performer hij is. Cohen speelt niet alleen bas, maar ook piano, hij zingt, en hij verzorgde zelf de arrangementen en de productie. Wie de man al live aan het werk gezien heeft, weet dat een concert van Avishai Cohen zelden verveelt.

Jazz Middelheim

Jazz Middelheim vult elk jaar een prachtig Antwerps park met jazzliefhebbers met de ideale mix van bekende, uitdagende en veelbelovende muzikanten.

  • Locatie: Middelheimpark, Antwerpen
  • Datum: 13 tot 16 augustus
  • Tickets: €105 voor vier dagen, €39 tot €44 voor een dagticket
  • Voor meer informatie check je de officiële site van het festival
Behalve over Belgische festivals schrijf ik ook over ongewone festivalacts in andere landen en over festivals die zich specialiseren in eigenaardige genres.