Down The Rabbit Hole 2026 zit er helaas alweer op. Terwijl de voorpret voor de volgende editie alvast kan beginnen, is het eerst tijd om nog een keer terug te blikken. Want ook de laatste dag zat vol met hoogtepunten. Dit waren de vetste shows van de zondag.
Down The Rabbit Hole 2026 kende een topeditie, met vele hoogtepunten op de vrijdag en de zaterdag. De zondag deed echter niet onder.
Kin’gongolo Kiniata
De openingsshow van de DTRH-zondag in de Teddy Widder was in handen van Kingongolo Kiniata. Deze heren komen uit de hoofdstad Kinshasa van de Democratische Republiek Congo. Al jaren spelen ze de festivalweides plat, zoals Into The Great Wide Open 2025, en nu was het de beurt aan de zondag van Down The Rabbit Hole 2026. Wat hun show bijzonder maakt, is dat ze spelen op grotendeels zelfgemaakte instrumenten, gemaakt van rommel. De muziek zelf is in ieder geval geen rommel: het klinkt allemaal fantastisch. De band brengt de hele Teddy aan het dansen op de vroege middag.
Derya Yıldırım & Grup Şimşek
Om 14:30 brengt Derya Yildirim & Grupa Şimşek de Fuzzy Lop in vervoering. Ze raakt niet alleen de snaren van haar bağlama uitstekend, maar weet met haar hypnotiserende stem ook de gevoelige snaar te raken bij de zondagmiddagkonijnen. Haar band Grupa Şimşek zet de muzikale omlijsting formidabel neer en weet de funk te brengen in oude Anatolische folkmuziek én in de wat nieuwere folk. Want niet alle folkmuziek is oud, ouderwets en traditioneel, benadrukt Yildirim.
Haar instrument, de bağlama, een zevensnarige Turkse luit, is dat wel. Het is mooi om te horen hoe die klanken versmelten met die van de modernere instrumenten. Want de band combineert de traditie met het heden. Nummers worden in een psychedelisch jasje gestoken of krijgen een funky discotwist. De combinatie van bağlama en synthesizers is verfrissend en dansbaar. En dat is te merken aan het publiek. Achterin de Fuzzy ontstaat zelfs een flashmob die zich steeds verder uitbreidt. Dit is een band die we zeker nog terug gaan zien.
Beirut
Beirut blijkt het ultieme antikatermedicijn voor een derde festivaldag. De folkgroep uit New York zorgt voor een sfeer waarin iedereen kan doen waar ie maar zin in heeft. Wie wil liggen, gaat gewoon liggen en laat het gebeuren. Wie iets bewegelijker is, test voorzichtig de ledematen. Waar ook maar behoefte aan is, Beirut levert vanmiddag de soundtrack. Uitgerust met ukeleles, trombones en snerpende trompetten.
Net zoals een dag eerder, tijdens Sierra Ferrell, ontstaat hier een feestelijk squaredancing-moment. De band krijgt dit uiteraard mee en complimenteert de opwelling. De aankondiging is niet aan dovemansoren gericht. Vele rabbits, die zich eerder nog in het gras nestelden, trekken – veelal met de sprieten nog op de rug – in groten getale naar het midden van het veld. Het resulteert in een grote uitbarsting van spontaniteit tussen publiek en band. Wat je dit uur van Beirut ook hebt gedaan, de kater is als sneeuw voor de zon verdwenen.
IJSLAND
Het is geen hete take om te denken dat de show van IJSLAND een van de hoogtepunten van de derde dag zou worden. De samenwerking tussen Abel van Gijlswijk (Hang Youth), Sef en Faisal zorgt op deze zondagmiddag voor een hoge opkomst op het veld van de Hotot. De nummers van IJSLAND hebben keiharde beats, een dreunende bas en maatschappijkritische teksten die tegen het systeem aanschoppen. Tot groot genoegen van het aanwezige publiek, dat er voluit op mosht, danst en roeit. Een activistische energie-explosie.
De outfits en de schermen zijn zwart-wit, de teksten zijn provocerend. Tijdens ‘CHAMPAGNE’ moeten “alle witte mannen naar achteren”, iets wat een paar weken terug ook door Sophie Straat werd geroepen op Best Kept Secret. Het publiek geeft er niet echt gehoor aan in dit geval. De sample uit ‘HEMEL & AARDE’ wordt door het hele veld mee gescandeerd. Setafsluiter ‘TIJDSGEEST’ brengt de hele menigte nogmaals in beweging: iedereen gaat vooruit en achteruit. Sef, Abel en Faisal willen met een foto de show nooit vergeten, net als wij dat niet willen.
Matt Berninger
Matt Berninger is weer terug op Down The Rabbit Hole. Dit keer niet als headliner met zijn band The National zoals in 2016 en 2024, maar als soloartiest met inmiddels twee studioalbums onder zijn arm. De Teddy was niet afgeladen vol toen de charismatische zanger met zijn set begon, maar hij bewees al snel dat iedereen die er niet was de verkeerde keuze had gemaakt.
Een klein geintje hier en een wat serieuzer praatje daar (“I don’t think I believe in God, but if there is one I’m pissed at them”), Matt Berninger zat weer op zijn praatstoel. Nadat hij in het eerste gedeelte van zijn set veel solomateriaal deed, kwam er ruimte voor The National-songs ‘Slow Show’ en ‘Terrible Love’. Bij die laatste werd hij op trombone bijgestaan door Benjamin Lanz van zowel Beirut als The National. Matt Berninger nam de vrijheid om op zijn kenmerkende manier door het publiek te lopen tot buiten de Teddy Widder. Na afsluiters ‘Bonnet of Pins’ en ‘Inland Ocean’ liet hij het publiek zwijmelend achter.
Loyle Carner
Na de show van IJSLAND op de Hotot is het tijd om even tot rust te komen. De jazzy hiphop van Loyle Carner is precies wat we daarvoor nodig hebben. Opkomend in een N.E.C.-shirt, terwijl de zon langzaam achter de wolken vandaan komt, zet alvast de toon. De show staat voornamelijk in het teken van Carner’s laatste album, hopefully !. De show wordt geopend met ‘all i need’, over alle emotionele bagage die mensen met zich meedragen. Uiteraard komen ook nummers van eerdere albums aan bod.
Ondanks de kwetsbaarheid van de nummers is er in de show vooral veel ruimte voor liefde. Loyle Carner’s band krijgt volop de ruimte om te laten zien wat ze kunnen, onder een trotse blik van de rapper zelf. Carner draagt ook veel nummers op aan anderen. ‘Damselfly’ wordt bijvoorbeeld opgedragen aan Tom Misch, met wie hij het nummer maakte. ‘Homerton’ wordt opgedragen aan zijn vijfjarige zoontje, die in de backstage mee staat te kijken. Het nummer ‘Ottolenghi’ draagt de naam van zijn favoriete chef Yotam Ottolenghi. Slotnummer ‘A Lasting Place’ is een ode aan alle belangrijke vrouwen in zijn leven. De show zorgt voor een glimlach bij velen in het publiek, maar misschien zelfs nog voor een grotere glimlach bij Loyle Carner zelf.
Florence + The Machine
Niet vaak zaten er ruim een half uur van tevoren al zó veel mensen klaar voor een concert op Down The Rabbit Hole 2026. En dat wachten wordt ruimschoots beloond: Florence + The Machine trakteert de Hotot op een wervelende show. Wild verschijnen vier danseressen ten tonele. Florence komt opgedoemd uit de rook in een prachtige jurk en op de voor haar kenmerkende blote voeten. ‘Everybody Scream‘ hoeft ze geen twee keer te zeggen. Vanaf het begin is het publiek erbij: springend, zingend en schreeuwend.
Dit samen meemaken, dit samen vieren, saamhorigheid, daar draait het om bij Florence + The Machine. Iets wat ze verduidelijkt door middel van een afsluitend gezamenlijk ritueel: het wegstoppen van alle telefoons. Eén zijn in het moment, met elkaar. Braaf wordt dit opgevolgd waarna de euforie een hoogtepunt bereikt met het vervolg van ‘Dog Days Are Over‘ en afsluiter ‘Free‘. Met een sterk gevoel van saamhorigheid en een glimlach op het gezicht vertrekt de konijnenstoet voor een laatste keer vanaf de Hotot de nacht van DTRH 2026 in.
Lees meer: Florence + The Machine danst door Groene Heuvels en blaast Down The Rabbit Hole 2026 omver
Lees meer over Down The Rabbit Hole 2026:
- Little Simz laat Down The Rabbit Hole 2026 dansen op ijzersterke flows
- 6 Hoogtepunten van de Down The Rabbit Hole 2026 vrijdag met Little Simz, Tomora en meer
- Melancholische The xx laat het publiek met knaldrang lang wachten op Down The Rabbit Hole 2026
- Een onvergetelijke dag #2 van Down The Rabbit Hole met o.a. Johnny Marr en David Byrne
- Het beste eten & drinken van Down The Rabbit Hole 2026
Hoe is Down The Rabbit Hole 2026?
Down The Rabbit Hole 2026
